Moon SafariConcert

Ik vind Moon Safari een bijzondere band. Deze Zweden maken complexe en melodieuze prog en combineren dat met een zekere lichtheid en vrolijkheid. De samenzang en de koortjes (met Beach Boys- en Queen-referenties) geven het geluid helemaal iets unieks. Over het laatste album “Himlabacken Vol. 2” heb ik twee jaar geleden een lovende recensie geschreven. Ik wilde dan ook graag deze band live zien. Op zaterdag 22 november was het zo ver in de Boerderij.

Foto’s: Ron Kraaijkamp

De band speelde twee sets. In de eerste set lag de nadruk vooral op het laatste album. Als eerste song werd 198X (Heaven Hill) gespeeld. Het geluid was nog niet helemaal in balans, maar het nummer werd overtuigend gespeeld. Erg fraai vond ik A Kid Called Panic van “Lover’s End”. In deze geweldige song gebeurt zo ontzettend veel. Heel sterk vond ik ook Between The Devil and Me van “Himlabacken Vol. 2”. Het geluid is steviger en dat past Moon Safari goed. Drummer Mikael Israelsson geeft met zijn inventieve en krachtige spel de muziek vaart en groove. Ik was vooraf vooral benieuwd hoe A Lifetime to Learn How to Love en Teen Angel Meets the Apocalypse live uit de verf zouden komen. In deze nummers komt de gevarieerdheid en complexiteit van Moon Safari sterk aan de oppervlakte. De afwisselende zang en samenzang was uitermate goed. De heren hebben allemaal mooie stemmen, maar met name de zang van toetsenist Simon Åkesson was indrukwekkend. De opbouw van de nummers is bovendien heel sterk, en de gitaarsolo’s van Pontus Åkesson zijn erg mooi.

Set 2 begon met het compactere Heartland, gevolgd door het speelse Mega Moon.  Van “Blomljud” werd het nummer The Ghost of Flowers Past gespeeld. Dit nummer viel op in de set, het was wat softer en meer klassiek symfonisch. Met Lover’s End Pt. III: Skellefteå Serenade kwam er een eind aan dit concert. Ik vind het een gedurfde keuze om dit stuk van 25 minuten als slot te brengen. En laat ik het erbij zeggen: het is een heel mooi muziekstuk. Maar hoe mooi ook, live wel erg lang. Ik dacht dat ik wel wat gewend was, maar het koste mij wat moeite om mijn aandacht erbij te houden. Ook omdat Moon Safari al langere nummers had gespeeld. Na het applaus kwam de band nog even bij elkaar staan om a-capella Constant Bloom ten gehore te brengen. Deze heren kunnen echt goed zingen!

Kortom, een zeer geslaagd concert maar wel nog met een smetje wat mij betreft. Ik kan het op zich waarderen dat zanger Petter Sandström probeert om een showtje neer te zetten en een connectie met het publiek te maken. Alleen de manier waarop stoort mij wel. Het continue gesmeek om mee te zingen, mee te klappen, en met je telefoon als een aansteker in de lucht te zwaaien; dit alles hoeft van mij niet bij een progconcert. Ik denk dan: dat heeft zo’n jongen toch niet nodig. Het leidt alleen maar af van de muziek. Als je goede muziek maakt, reageert het publiek daar echt wel op en dat was zeker het geval.

Desondanks een zeer overtuigend concert van Moon Safari. Ik heb ervan genoten. Met name van het vakmanschap en de samenzang.