The Neal Morse BandAlbum

Hoewel Neal Morse onverdroten elk jaar albums uitbrengt, was een album van NMB (Neal Morse Band) alweer even geleden. In 2021 recenseerde ik “Innocence & Danger”, een dubbelalbum waar ik zeer te spreken over was. Met name de frisheid van de muziek kon mij bekoren. En ook op het nieuwe album L.I.F.T. is die frisheid gelukkig weer te vinden. Naast uiteraard de krachtige, aansprekende en zwaar symfonische composities. Dat betekent overigens niet dat Morse c.s. iets nieuws doen op dit album. Maar bijgestaan door topmuzikanten als Mike Portnoy (drums), Eric Gilette (gitaar) en Bill Hubauer (toetsen) komt Morse weer met een kwaliteitsalbum.

Met de terugkeer van Mike Portnoy bij Dream Theater was het afwachten of er nog een nieuw album van NMB kon worden gemaakt en zo ja, wanneer. In april 2025 kwam de band bij elkaar toen Portnoy onverwacht tijd kon inruimen. Zoals zo vaak is L.I.F.T. een conceptalbum, al blijft vaag waar deze letters naar verwijzen. Dat is volgens het begeleidende schrijven ‘aan de luisteraar’. Duidelijk is wel dat we de reis volgen van iemand die op zoek is naar een plek die groter is dan hijzelf. Morse out tekstueel ruim en graag uit de bronnen van het christelijke geloof. Maar gelukkig doet hij dat niet prekerig. Mede door het thema doet L.I.F.T. niet alleen denken aan eerdere albums van NMB, maar zeker ook aan “Snow” van Spock’s Beard.

L.I.F.T. is een klassiek NMB album. Daarmee bedoel ik dat het album aftrapt met de ouverture Beginnings. Verschillende muzikale thema’s van het album worden samengebracht. Het nummer is heerlijk symfonisch en herkenbaar. Elke muzikant krijgt al even de tijd om zijn kunnen te laten horen. Deze song loopt uit in het energieke Fully Alive, dat als eerste single is uitgebracht. Dit nummer geeft een goede indruk van het nieuwe album. Tof hoe weer gebruik wordt gemaakt van de verschillende zangers. Heel gaaf vind ik hoe de krachtige instrumental Gravity Grip uitloopt in het dampende Hurt People. Dit vind ik Morse en zijn kompanen op hun best. Krachtige en appellerende muziek met een prachtig muzikaal stuk.

In The Great Withdrawal en Shame About My Shame zijn heerlijke gitaarsolo’s van Eric Gilette te horen. In dat laatste nummer zijn ook veel bekende gospelinvloeden. Reaching laat weer fraaie meerstemmige zang, Yes-invloeden en uptempo rock horen. Carry You Again brengt op de typische Morse manier gospel, prog en pop samen.

Fully Alive part 2 is een soort van overgangsnummer naar het slot. Ik vind met name het tweede deel van dit nummer sterk, met een mooie toetsensolo van Morse en een instrumentale finale waarin ook motieven van Hurt People in terugkomen. Een herkenbaar eind wordt gevonden in Love All Along. Dit nummer van ruim elf minuten doet denken aan de slotnummers van eerder werk waar symfo en gospel hand in hand gaan. Ik vind het mooi hoor, maar heb nu wel een beetje het gevoel van ‘dat heb ik eerder gehoord’.

Hoe dan ook, ik vind L.I.F.T. een goed album waarbij iedereen die de muziek van Morse en zijn vrienden kan waarderen zijn hart aan kan ophalen. Bovendien is er genoeg afwisseling en is het sowieso een genot om naar muziek van dergelijke klasbakken te luisteren. Ik vind het een overtuigend album, maar wel met de kanttekening dat met een minder voorspelbaar slot mijn oordeel nog wat hoger was uitgevallen. Om het te duiden: behoorlijk beter dan bijvoorbeeld het album met The Resonance, maar wel net onder het niveau van “Innocence & Danger” en Cosmic Cathedral.