No Man’s Valley

Chrononaut Cocktailbar / Flight Of The Sloths

Info
Uitgekomen in: 2024
Land van herkomst: Nederland
Label: Tonzonen Records
Website: www.nomansvalley.com
Tracklist
Chrononaut Cocktailbar (1:42)
Love (2:48)
Creepoid Blues (3:24)
Seeing Things (5:03)
Shapeshifter (2:54)
Orange Juice (4:26)
Flight Of The Sloths (18:22)
Dinand Claessens: drums
Jasper Hesselink: zang
Christian Keijsers: gitaar
Ruud van de Munckhof: toetsen
Rob Perree: basgitaar
Chrononaut Cocktailbar / Flight Of The Sloths (2024)
Outside The Dream (2019)
Time Travel (2016)

No Man’s Valley is een bijzonder bandje. De vijf heren maken een prettige soort retro, psychedelische rock die schatplichtig is aan The Doors en Pink Floyd, maar met hetzelfde gemak zou je de invloeden van post-punk bands als The Gun Club en Nick Cave kunnen aanwijzen: die twangy gitaar, dat orgeltje, het is allemaal herkenbaar verpakt in zes korte liedjes. Maar dan speelt de band ook ineens een echt epos van dik achttien minuten.

Centraal focuspunt van de band is zanger Jasper Hesselink, die er weinig voor hoeft te doen om te klinken als Jim Morrison, zeker niet als Ruud van de Munckhof hem op zijn orgeltje begeleidt. Ik moest even aan zijn stem wennen, omdat ik er in de hogere regionen ook af en toe wat Robert Smith (The Cure) in hoor, en die huilerige zang associeer je niet meteen met prog. Prog maakt No Man’s Valley dan ook niet echt. Ik denk dat de plaat zijn weg naar deze website niet had gevonden zonder het slotnummer Flight Of The Sloths, waarin de band ruimschoots de tijd neemt voor een beeldschoon trippy avontuur.

Het album heet “Chrononaut Cocktailbar / Flight Of The Sloths” omdat het feitelijk uit twee platen bestaat: die eerste zes korte stukken horen echt bij elkaar, en dat laatste lange nummer staat er bijna haaks op. De korte stukken zijn echte liedjes met een kop en een staart, liedjes die – met name door het gebruikte instrumentarium – teruggrijpen op de jaren 50, pure retro. Ze gaan over liefde en verdwenen jus d’orange, over eenzaamheid en over paranoia. Ze hebben een lekkere energie en spanning.




Plaat twee bestaat dus uit één nummer, het uitgesponnen Flight Of The Sloths. Dat is een heerlijk epos, waarin de muzikanten wat meer de ruimte krijgen om te soleren. Met name gitarist Christian Keijsers speelt een geweldige gitaarsolo. Het nummer had op “Ummagumma” van Pink Floyd kunnen staan. Dat hoor je vooral terug in de baslijnen en de meanderende thema’s van het stuk. Het nummer begint en eindigt met akoestische gitaar en daartussen hoor je veel spannende muziek, die afwijkt van de andere zes stukken. Voor een deel komt dat ook door het gebruik van piano en synthesizer. Het is een prachtig stuk.




Zo maakt No Man’s Valley een korte plaat die opvalt door de afwisseling, de kwaliteit van de liedjes en het zelfvertrouwen waarmee de mannen de muziek vertolken. Dat belooft nog wat!

Send this to a friend