Sounds Of Strangers, Leap Day, Wilson Project, Living In Shadows Concert

Het zou het laatste Northern Prog Festival worden. Op zaterdag 1 november nog één keer in de Uthof in Siegerswoude. Gelukkig, spoiler alert, komt er een vervolg. Tijdens deze editie liet Sound of Strangers van zich horen, presenteerde Leap Day hun nieuwe cd, maakte Wilson Project de hoge verwachtingen meer dan waar en was Living in Shadows een fijne verrassing.

Om 15.30 uur trapt Sound of Strangers af. De band heeft in Raymond Vermij een nieuwe zanger gevonden. Vermij heeft voor de gelegenheid een gouden jasje aangetrokken en probeert in elk geval iets van een podiumpresentatie neer te zetten. Dat is nodig ook, want verder gebeurt er niet zoveel op het podium. Sound of Strangers maakt toegankelijke neo-prog in de jaren 90 stijl. De heren spelen een mix van nummers van hun debuutalbum “Crossing Borders” uit 2023 en nieuw werk. Om te beweren dat Vermij naast een gouden jasje ook een gouden strot heeft, gaat mij wat te ver. Maar zijn stem past uitstekend bij deze muziek. Gitarist Paul Krempel komt bovendien met een aantal fraaie gitaarsolo’s. Wat mij bevalt is dat de nummers ergens over gaan, of het nu klimaatverandering of het verliezen van onschuld is. De hoogtepunten vind ik Ocean Sky van hun debuutalbum en het nieuwe nummer The Rock. Mooie sfeervolle en afwisselende neo-prog. Een prima optreden derhalve.

Daarna is het de beurt aan Leap Day. De schijnwerpers staan uiteraard op deze band omdat dit hun laatste optreden is op het festival dat zij zelf organiseren. Na terechte bedankjes en applaus begint een sterk en sfeervol optreden. Met deze show wordt hun nieuwe album “When Gravity Wins” gelanceerd. Van dit nieuwe album worden drie nummers gespeeld: het instrumentale Vital Cage, Wrinkles en Falling Star. Met name in Vital Cage laat de band horen waar ze zo goed in zijn: mooie melodieën, sterke overgangen en veel sfeer. Met twee toetsenisten in huis (Gert van Engelenburg en Derk Evert Waalkens) is er genoeg te genieten, maar het meest in het oog (of beter gezegd: oor) springen de geweldige gitaarsolo’s van Eddie Mulder. Een nummer als Falling Star wordt door de solo’s naar grote hoogten gestuwd. In de persoon van Roelof Beeftink heeft Leap Day een nieuwe zanger en hij bevalt mij wel. Hij heeft een krachtigere stem dan zijn voorganger(s), en geeft zo de muziek van Leap Day meer body. Een goed voorbeeld is het nummer Raining van “Treehouse”. Een heel mooi nummer, maar nu met de zang van Beeftink is het overtuigender. Ik heb genoten van ruim een uur Leap Day.

Eerlijk gezegd ben ik vooral voor Wilson Project naar Friesland afgereisd. Deze Italiaanse band verraste mij dit jaar met het uitstekende album “Atto Primo”. Deze jonge Italianen brengen een ode aan de opera en doen dat op een zeer aansprekende manier. Het is natuurlijk altijd afwachten hoe een band het er live vanaf brengt. Gelukkig is Wilson Project met vlag en wimpel geslaagd. Wat mij sowieso aanspreekt is dat deze band goed nadenkt over de performance. Met maskers op en operakleding aan betreedt de band het podium. Tijdens het optreden ligt de nadruk op “Atto Primo”. Een ouverture maakt direct de zeer melodieuze bedoelingen van de band duidelijk. Daarna worden nummers van het album in een wisselende volgorde gespeeld. Voor mij is het hoogtepunt het lange Ragnarok: zwaar symfonisch, mooie opbouw, veel afwisseling en het toetsenwalhalla. Sowieso is toetsentovenaar Andrea Protopapa een enorme blikvanger met zijn expressieve spel en performance. Zangeres Annaliesa Ghiazza steelt helemaal de show. Eenmaal op het podium verandert ze in een sterke frontvrouw met een theatrale uitstraling. De band speelt met Fiori di Plastica een nieuw nummer. Dit, haast dansbare, lied klinkt zeer veelbelovend. Het was voor Wilson Project het eerste optreden buiten Italië, ik ben blij dat ik erbij ben geweest. Wat een bijzondere band! Het is de bedoeling dat er eind volgend jaar een nieuw album is.

Living in Shadows heeft de eer om het festival af te sluiten. Ik kende deze band uit Engeland nog niet. Deze formatie rond zangeres Zoë Gilby en haar man en multi-instrumentalist Andy Champion maakt een zeer interessante blend van prog, pop en jazz. De prog zit ‘m vooral in de structuren, sferen en complexiteit. De pop in de verraderlijk toegankelijke zang van Gilby en met jazzinvloeden krijgt de muziek nog meer cachet en lading. Er zit ook een toefje alternative in. Gilby zit (of eigenlijk: staat) op de praatstoel. Elk liedje heeft een verhaal en Gilby legt dat op een aanstekelijke manier uit. Living in Shadows zet een sound neer die ik nog niet vaak heb gehoord. Tijdens de set wordt vooral werk gespeeld van hun tweede album “Neon Burning”. Het klinkt bovendien als één geheel. De liedjes hebben ook genoeg eigenheid en variatie. Heel mooi vind ik Satellites (over hoe destructief verslavingen zijn) en Page By Page (over de kracht van verhalen). Een zeer aangename verrassing, dit gezelschap uit Engeland. Een band om in de gaten te houden!

En zo was het een uitstekende editie van Northern Prog. Aangekondigd als de laatste editie, maar dat wordt het niet. Want hoewel Leap Day stopt met de organisatie, neemt een nieuwe club het stokje over. Dus ook volgend jaar een Northern Prog Festival, met in elk geval Leap Day als eregast!