Oceans Of Slumber

The Banished Heart

Info
Uitgekomen in: 2018
Land van herkomst: Verenigde Staten
Label: Century Media
Website: http://oceansofslumber.com/
Tracklist
The Decay of Disregard (8:59)
Fleeting Vigilance (5:25)
At Dawn (8:30)
The Banished Heart (9:05)
The Watcher (2:25)
Etiolation (6:01)
A Path To Broken Stars (6:31)
Howl Of The Rougarou (5:02)
Her In The Distance (2:03)
No Color, No Light (7:17)
Wayfaring Stranger (3:41)
Dobber Beverly: drums
Anthony Contreras: gitaar
Sean Gary: gitaar
Cammie Gilbert: zang
Keegan Kelly: basgitaar
Uaeb Yelsaeb: toetsen

Meewerkende artiesten
Tom S. Englund: zang in No Color, No Light
The Banished Heart (2018)
Winter (2016)
Aetherial (2013)

Contrast, diversiteit, schoonheid maar ook snoeiharde metal.

Bovenstaande woorden zijn de kernwoorden in deze recensie van het nieuwe album van Oceans Of Slumber, de band met in zijn midden de weergaloze zangeres Cammie Gilbert. Ten opzichte van het vorige album is de samenstelling van de groep niet veranderd en kort na de release van “Winter” is de band onverschrokken doorgegaan met het schrijven van nieuwe songs. Dat proces is gelijk begonnen tijdens het toeren na het verschijnen van het tweede album, omdat drummer Dobber Beverly en zangeres Gilbert vol inspiratie zaten. Dat het succes van dat album een impact heeft gehad in de relationele sfeer van de bandleden komt duidelijk aan bod in de teksten van “The Banished Heart”, want veel van die teksten gaan over verbroken relaties en persoonlijke problemen.

Waar de band met “Winter” al divers uit de hoek komt, is dat op dit nieuwe album niet anders. Ik zeg het ook in deze recensie opnieuw en met overtuiging: de band maakt het zichzelf, maar ook de luisteraar niet makkelijk. Gelijk al aan het begin van het album worden we geconfronteerd met stevige metal dat soms schurkt naar death en black metal. Neem bijvoorbeeld Fleeting Vigilance. Dat is een snoeiharde song waar je meer dan eens naar moet luisteren voor het volledige waardering krijgt, zeker als je niet veel met death metal in aanraking komt. De grunts van gitarist Sean Gary in het nummer zijn meedogenloos, bruut en wreed. Maar ook het opvolgende At Dawn is niet geschikt voor de tere zieltjes onder ons. Het begint redelijk progressief, maar de grunts van Gary zijn eveneens rauw en agressief. Als Cammie Gilbert niet in het nummer mee zou zingen zou dit normaal gesproken onder het genre progressieve death metal vallen en zou het album op de redactie naar het archief  ‘ongeschikt voor de progwereld lezer’ verhuizen. De flinters hoop en schoonheid in de song komen van Gilbert, waardoor het nummer nog enigszins te verteren is. Hoe dan ook kost het flink wat moeite om de ruim acht minuten uit te zitten.

Het is niet allemaal death metal en meedogenloos geweld wat de band brengt, want de titelsong van het album is donker, maar ligt toch heel wat dichter bij de ons geliefde muzieksoort. Tijdens The Banished Heart kunnen we namelijk even bijkomen van de metal en nemen de piano en zang van Gilbert een hoofdrol in, hoewel de drums van Dobber Beverly je na een paar minuten toch even wakker schudden. Speciale attentie voor het pianospel van toetsenist Beau Beasley alias ‘Uaeb Yelsae’ in de vierde en vijfde minuut; die toetenpartij is weergaloos mooi. Het nummer sluit vervolgens indrukwekkend af met een stukje elektronica wat weer een aparte toets geeft aan het oeuvre van de band. Bijzonder en verrassend. Dat kan je vervolgens ook weer zeggen van de opvolgende interlude The Watcher, wat wederom donker, excentriek en mysterieus is.

Howl Of The Rougarou klinkt qua titel al heel heftig, is dat op een gegeven moment ook zeker, maar vooral het eerste gedeelte is ingetogen, sereen een sukkelt de luisteraar in eerste instantie in slaap door de doominvloeden. Een wall of sound sluit het nummer af waarna je eerst moet bijkomen van de opgedane indrukken van het nummer. Een markante, gewaagde en sowieso baanbrekende track, mede ook door de zang van Gilbert.

Net als in de recensie van “Winter” wil ik opnieuw de rol van zangeres Cammie Gilbert bespreken. Die is wat mij betreft van onschatbare waarde en geeft de band een belangrijk sterk element en versterkt daarmee de uniciteit van de band. De kwaliteit van haar stembanden brengen met zich mee dat Gilbert bijzonder breed en gevarieerd kan klinken in haar sound. Soms met een diepe soul stem, soms als een rock bitch, maar soms ook bijzonder gevoelig. Bijvoorbeeld zoals Jennifer Rush in de jaren tachtig klonk, die we vooral nog  kennen van haar ballade The Power Of Love. Met haar zang zorgt Gilbert er ook voor dat de muziek in een apart genre ingedeeld kan worden, eentje die waarschijnlijk nog niet eens gedefinieerd is. In No Color, No Light wordt zij geassisteerd door Tom S. Englund van Evergrey, waarmee zij een in een hartverscheurend en indrukwekkend duet belandt.

Deze cd heeft veel, heel veel draaibeurten nodig gehad om een plekje in mijn systeem te nestelen en ik weet zeker dat het voor meer luisteraars gaat gelden. Het album heeft vele gezichten die de liefhebbers van de verschillende stijlen kan charmeren, maar door de variatie waarschijnlijk ook kan afstoten. De eerste drie nummers (en nummer zes, Etiolation) zijn geschikt voor de fans van snoeiharde metal, terwijl het laatste gedeelte van het album weer geschikt is voor de fans van donkere en gevoelige prog. Maar waar ik ten tijde van “Winter” nog mijn twijfels had over de tactiek van de band om de diversiteit in alle extremen te etaleren, is dat bij dit album omgeslagen in bewondering. Want er is absoluut lef nodig om de luisteraar zo’n kleurwijzer aan muziek te presenteren. Neem er de tijd voor en je wordt getrakteerd op een zeer bijzondere cd.

Ruard Veltmaat
Koop bij bol.com

Send this to a friend