Oceans Of Slumber

Winter

Info
Uitgekomen in 2016
Land van herkomst: Verenigde Staten
Label: Century Media
Website: oceansofslumber.com
Facebook: www.facebook.com/oceansofslumber
Beluister hier: metalstreaming
Tracklist
Winter (7:57)
Devout (5:07)
Nights in White Satin (5:45)
Lullaby (1:45)
Laid to Rest (1:41)
Suffer The Last Bridge (5:00)
Good Life (2:07)
Sunlight (5:34)
Turpentine (5:31)
Apologue (6:55)
How Tall The Trees (1:33)
...This Road (7:43)
Grace (3:20)
Dobber Beverly: drums
Anthony Contreras: gitaar
Sean Gary: gitaar
Cammie Gilbert: zang
Keegan Kelly: basgitaar
Uaeb Yelsaeb: toetsen
Winter (2016)
Aetherial (2013)

Een bindende variatie op een album is een absolute voorwaarde voor een succesvolle cd. Het spelen van verschillende muziek stijlen wekt onbetwist bewondering op, zeker als het ook nog eens allemaal goed gemaakt is. Maar… kan variatie soms ook iets teveel van het goede zijn?

De uit Texas afkomstige band Oceans Of Slumber bestaat sinds 2011 en debuteert in 2013 met het album “Aetherial”. De band bestaat dan nog uit vijf muzikanten en een mannelijke vocalist, genaamd Ronnie Allen, die later wordt vervangen door zangeres Cammie Gilbert. Voormalig zanger Allen is volgens de band vooral door persoonlijke problemen onhoudbaar bevonden en Cammie Gilbert, die voorafgaand het ontslag van Allen al in dienst kwam van de band, volgt hem later op als officiële frontvrouw.

Laten we vanaf het begin duidelijk zijn: Cammie Gilbert is een buitengewoon sterke zangeres die moeiteloos diverse zangstijlen tot in de puntjes beheerst. Zij heeft het vermogen om snoeiharde metalliedjes in een groot bad te laten omsmelten, waarin je jezelf vervolgens zonder brandwonden kan onderdompelen. Zij is in staat diverse genres weer te geven zonder dat het een specialisatie lijkt, het gaat haar allemaal moeiteloos af. Daarbij is het ook verfrissend eens geen veelgebruikte en geijkte sopraan zang binnen het genre te horen.  Ook waagt zij zich niet aan grunts a la Angela Gossow (Arch Enemy) of overrompelende screams. Het zal mij niet verbazen als Gilbert over tien jaar een succesvolle solocarrière heeft opgebouwd, in welke muziekstijl dan ook.

De liedjes op het album zijn zonder uitzondering van een hoog niveau. Een prachtige pianoballade wordt afgewisseld met een klassieke cover van The Moody Blues, doom metal wordt afgewisseld met een poppy song die over een aantal jaren niet zal misstaan in de tracklijst van de alom bekende arbeidsvitaminen. Maar ook de fans van progmetal en bands zoals Mastodon, Led Zeppelin en Stork komen aan hun trekken. En dat is dus ook gelijk het bezwaar (of bewondering) wat je kan hebben bij de samenstelling van deze cd. Die is gemaakt voor de ruimdenkende metal liefhebber die ook eens buiten de gebaande paden durft te kijken.

Wat kenmerkt nu die variatie? Suffer The Last Bridge bijvoorbeeld is de single van het album en is gekozen om het grote publiek te bereiken. Het is toegankelijk en vooral radiovriendelijk met riffs die de doorsnee rockliefhebbers moeiteloos kunnen omarmen. Daar staan nummers tegenover als Devout, wat een haast doom metalachtig karakter heeft, maar waar de technisch perfecte zang van Gilbert het nummer naar een haast optimistische sfeer tilt. Daar kunnen de grunts van gitarist Anthony Contreras en waanzinnig strakke drums van Dobber Beverly zelfs niets aan veranderen. Overigens verandert de stijl gedurende het nummer wat meer in een progmetal sfeer. Een nummer dat zowel compositorisch als zangtechnisch sterke overeenkomsten kent met het nummer Pillow Person van de band Stork, is Apologue. Vooral de kenmerkende zang verraadt dat de band wellicht naar die andere Amerikaanse band heeft geluisterd. Later in dit nummer vinden we weer diepe en overheersende grunts van gitarist Contreras die de gemiddelde rockliefhebber juist weer niet kan waarderen. Dan hebben we ook nog …This Road, wat bijna gemaakt lijkt te zijn door Stream Of Passion. De zang van Gilbert lijkt bijna vervangen te zijn door die van Marcela Bovio, maar ook de riffs en compositie lijken haast afkomstig te zijn van de Nederlandse band. De cover van The Moody Blues, Nights in White Satin, wordt verrassend sterk met metalen randjes gebracht, maar het nummer is onberispelijk in ere gelaten.

Het album wordt gebonden door middel van muzikale interludes die vooral rust uitstralen. Bijvoorbeeld Lullebay en Laid To Rest zijn kalme onderbrekingen in het metalgeweld, die haaks staan op een pure metal songs als Devout. Juist daar komen we in aanraking met de fantastische stem van Gilbert en muzikaal gezien met de gitaristen Anthony Contreras en Sean Gary. Het wereldse Good Life brengt je met je gedachten in andere contreien en How Tall The Trees is eveneens van onberispelijk niveau. Allemaal interludes die je gefascineerd en geboeid houden en in andere sferen brengen. Deze zouden zonder uitzondering ook op een ambient album terecht kunnen.

De slotsom leert ons dat zangeres Cammie Gilbert gevoelsmatig eigenlijk te goed is voor deze band. Kan je dat zo zeggen? Ja, want het is Gilbert die de muziek van Oceans Of Slumber naar een absoluut hoogtepunt tilt. Dat is niet de muziek, ondanks dat haar collega’s onbetwist  kwaliteitsmuzikanten zijn en prachtige composities neerzetten. Maar het aanbod van verschillende stijlen op deze cd is iets te divers, het is moeilijk het in een bepaalde hoek te plaatsen, wat het moeilijk maakt om buiten de uitstekende zang van Gilbert een ‘unique selling point’ aan te wijzen. Deze cd kan de liefhebbers van de verschillende stijlen namelijk niet een heel album tevreden houden, wat wellicht een definitieve doorbraak verhindert. Of is het gewoon de diversiteit die van dit album een onderscheidend werkstuk binnen de metalwereld maakt?  Desondanks mag de ruimdenkende rockliefhebber dit niet laten liggen, al is het alleen al vanwege de intrigerende hoes van het album.

Ruard Veltmaat

CD
Koop bij bol.com

2LP
Koop bij bol.com

Send this to a friend