OK Goodnight
Stop/Go
Land van herkomst: Verenigde Staten
Label: eigen beheer
Website: OK Goodnight
Genre: progmetal, alternatief
22
Top of the Bottom
The Game
Spiral
Call Me Away
The Show
Humpty Dumpty ("Some Body!")
The People
Where I'm From
Martín de Lima: toetsen, gitaar, achtergrondzang
Augusto Bussio: drums, gitaar, achtergrondzang
Peter de Reyna: basgitaar, achtergrondzang
Met medewerking van:
Eve: gitaarsolo (3)
Ella Wilhelmina: saxofoon (5), klarinet (4), fluit (4)
Rodolfo Moreno: saxofoon (8)
The Fox and the Bird (2023)
Limbo (2019)
Naar dit album had ik erg uitgekeken. Het uit de Verenigde Staten afkomstige OK Goodnight is een bijzonder gezelschap. Hun vorige album “The Fox and the Bird” maakte enorm indruk op mij. Benieuwd hoe de band zich heeft ontwikkeld.
Ja, OK Goodnight maakt progmetal, maar die term doet de band ook meteen enorm te kort. Dit is typisch een band die je niet in een hokje moet stoppen. Ik hoor namelijk ook veel invloeden van alternatieve rock en veel progressieve rock. De band is een meester in het samenvoegen van deze genres. Daarnaast weet de band je vanaf de eerste tonen volledig in te pakken én in zijn greep te houden.
Dat alternatieve hoor je meteen in opener No Sound. Het stuwende basspel van Peter de Reyna valt meteen op. De stem van Casey Lee Williams klinkt vol soul. Dat ze meer, veel meer, met haar stem kan zal snel duidelijk worden. De korte gitaarsolo is zalig.
22 combineert dat alternatieve met een vleugje jaren tachtig en vormt dit tot een aanstekelijk geheel. Casey Lee Williams begint vrij ingetogen, maar laat op het einde horen heel goed met een bepaalde ingehouden agressie te kunnen zingen. De retro-achtige videoclip past er perfect bij.
Mocht je twijfelen of we echt met een progressieve rockband te maken hebben, dan moet je Top of the Bottom even opzetten. Complexe en tegendraadse stukken worden gebracht alsof het kinderlijk eenvoudig is. Let even op het gitaar- en baswerk na anderhalve minuut. Niet van deze wereld. Het gitaarwerk tegen het einde had zo van John Petrucci (Dream Theater) kunnen zijn. Dat tegendraadse en technisch verbluffende hoor je ook terugkomen in een nummer als The Show. Casey Lee Williams klinkt hier van liefelijk naar lekker agressief en alles daar tussenin. Wat een veelzijdige zangeres!
Humpty Dumpty is een schattige titel, maar meteen ook het nummer met de meeste ballen. Peter de Reyna is waarlijk een geweldenaar op de dikke snaren. Zijn invloed is ook hier enorm. Beslist geen bassist die genoegen neemt met een plekje op de achtergrond. De tegendraadse instrumentale passages zijn van een zeer hoog niveau.
OK Goodnight heeft de verwachtingen meer dan waargemaakt. Het is typisch zo’n album dat beter wordt met elke luisterbeurt. Word je graag verrast en met regelmaat op het verkeerde been gezet? Dan is dit jouw plaat.