Omnium GatherumAlbum

Omnium Gatherum is een band die al lange tijd meedraait in de Finse melodieuze deathmetalscene. De formatie kent een rijke geschiedenis en heeft sinds de oprichting in 1996 al tien langspelers uitgebracht. Desondanks heeft de band niet dezelfde reputatie opgebouwd als bijvoorbeeld Insomnium, Amorphis of Marianas Rest, die met hun muziek een groter publiek wisten te bereiken. Dat is opmerkelijk, aangezien mastermind en gitarist binnen de band Markus Vanhala eveneens lid is van Insomnium. Met de cd “New World Shadows” wist de band vooral in eigen land meer bekendheid te vergaren. Het album behaalde zelfs een top vijf-notering in de hitparade.

Vanhala is overigens ook het enige oorspronkelijke bandlid, en heeft in het dertigjarige bestaan van Omnium Gatherum talloze muzikanten zien komen en gaan. Zanger Jukka Pelkonen is hem daarin het langst trouw. Hij sloot in 2006 bij de band aan en heeft sindsdien een duidelijk stempel op het geluid van de band gedrukt. Overigens is dit het derde album met dezelfde bandsamenstelling, dus dat gaat goed!

Tot op heden heeft de band nooit een volwaardig conceptalbum afgeleverd. Ook dit album vormt daarop geen uitzondering, al was die intentie aanvankelijk wel aanwezig. Het geheel wordt losjes vormgegeven door ‘het verhaal van de straat’: het rauwe straatleven van zwervers en randfiguren, met bijbehorende sfeer vol dromen, desillusie en bedrog. Vanhala heeft ook bewust gekozen voor een intro en een outro die beide instrumentaal zijn, wat het conceptidee toch wat versterkt. Jens Bogren en Tony Lindgren van het gerenommeerde Zweedse Fascination Street Studios staan garant voor de fijne mix en mastering.

De Finnen blinken op dit album vooral uit in het schrijven van pakkende en aanstekelijke melodieën die zich moeiteloos in je systeem nestelen. Centraal daarin staan de melodieuze gitaarlijnen van Vanhala en het toetsenwerk van Aapo Koivisto, die we toevallig ook kennen van de collega’s van Marianas Rest. Die link wil ik bewust leggen, want daaruit blijkt hoe Koivisto’s toetsen vaak onderhuids aanwezig zijn, maar tegelijkertijd ook essentieel blijven voor het totaalgeluid van zowel Omnium Gatherum als Marianas Rest. De chemie die hij vormt met de leadgitaristen van beide bands is onmiskenbaar van groot belang. Door zijn aandeel ontstaat vaak een proggy combinatie, waardoor je ook als progliefhebber geboeid kan raken.

Vanaf de eerste tonen is het duidelijk: de band kiest voor snelheid en melodie, waar het als band ooit ook mee begon. De instrumentale intro fungeert daarbij als graadmeter: vlot, melodieus, en doelgericht. Vervolgens dient het catchy My Pain zich aan. Eveneens aanstekelijk en melodieus is The Darkest City. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is dit geen loodzware track, maar juist een heerlijk nummer vol tempowisselingen en een kenmerkende pulserende melodie. Als die niet in je hoofd blijft hangen, weet ik het ook niet meer. Het staartje is bovendien zowel een gimmick als verrassend.

Ook de uiterst aantrekkelijke intro’s van de nummers vallen op. Vrijwel alle tracks openen met een sterke, beklijvende melodie die je direct bij de les houdt. Streets Of Rage, The Darkest City, The Last Hero, Walking Ghost Phase en Ignite the Flame worden allemaal vanaf de eerste seconden gedomineerd door een wervelende wisselwerking tussen toetsen en gitaar.

De afgelopen jaren heb ik je op deze site al vaker voorgesteld aan dit type band, en ik durf gerust te stellen dat ik er een onvoorwaardelijke liefde voor heb ontwikkeld en daarmee ook de nodige kennis. Sprak de recensent onbescheiden… De enige reden dat deze band hier nog niet uitgebreid aan bod kwam, ligt bij mijn persoonlijke moeite met zanger Pelkonen. Zijn grunts schuren mij persoonlijk vaak net iets te veel, doen soms wat melig agressief aan, waardoor ze minder goed landen bij deze recensent. Dat neemt niet weg dat de muziek ook op voorgaande albums regelmatig grote hoogtepunten kende. En even ter vergelijking: de eveneens zeer herkenbare grunts van Jaakko Mäntymaa van Marianas Rest laten het spreekwoordelijke kwartje bij mij juist de goede kant op vallen. Laat je er echter niet door beïnvloeden en geef deze plaat gewoon een kans. Er staan zonder twijfel mooie momenten op.