Pagliari, PaoloAlbum

Zo dit is even een fijn plaatje, belissimo! Met Pink Floyd-gitaren en een zalig Camel-sfeertje creëert Paolo Pagliari met “Through the Eyes of a Child” een persoonlijk album waar een tiental jaren aan gewerkt is. Het geheel zelfgeproduceerde album is geïnspireerd op de beste symfonische rocktradities van de klassieke progrock. De muzikale stijl laat zich het best omschrijven als elegante prog met een zachte, melodieuze benadering, waarbij Pagliari alle instrumenten en zangpartijen, met uitzondering van de drums, voor zijn rekening neemt. En hij meent het serieus door zelfs een Engelse taalcoach in te huren.

Sinds zijn tienerjaren is deze Italiaan actief in de progressieve rock. Hij ontwikkelde in verschillende bands als Perfect Stranger, Pangea, Free Fall en het in 1995 opgerichte The Old Castle een persoonlijke stijl die melodische intensiteit combineert met lyrische en expressieve solo’s. In 2004 verhuisde Pagliari naar Frankrijk, waar hij zich verder ontwikkelde door een studie muziektherapie te volgen. Hierdoor verdiepte hij zijn begrip van de relatie tussen geluid, emotionele expressie en zelfbewustzijn. Deze ervaring versterkte zijn visie op muziek, niet alleen als een artistieke taal, maar ook als een middel tot introspectie en menselijke verbinding.

Hierdoor kiest Pagliari louter en alleen voor muzikale schoonheid en melodie. Zo kent dit album een viertal instrumentale stukken die de sfeer verder uitdiepen, zoals het toepasselijke geheten Watching Through the Window on a Melancholic Rainy Day met akoestische gitaar à la Steve Hackett. Camel-fans kunnen hun hart ophalen met fluitaccenten in Lune de Mer en in het uptempo Camel Escape (what’s in a name?). En dan start het album al fraai met sfeergeluiden in So Begins...

Meer van dit soort subtiele echo’s van Pink Floyd duiken op in Stars in Your Eyes en In the Shelter of Your Eyes, terwijl een vleugje Marillion opgeroepen wordt in Father’s Word, Hold on! en Memory Box, dat fraai overgaat in het symfonisch eindigende Light in the Night. Hier toont Pagliari zijn talent voor sfeer en spanningsopbouw: subtiel, verfijnd en met hoorbare zorg voor detail.

De teksten, naast het Engels ook enkele frases gezongen in het Italiaans en Frans, vertrekken vanuit de spontane ontdekkingen en existentiële vragen van een kind dat het perspectief van de kindertijd en de geleidelijke reis naar volwassen bewustzijn onderzoekt. Dit album overtuigt door zijn oprechtheid, melodische rijkdom en verzorgde productie. Voor liefhebbers van melodieuze progressieve rock is dit een album dat charmeert. Het nodigt de luisteraar uit om dit ook opnieuw te voelen zoals een kind dat doet: onbevangen, nieuwsgierig en zonder cynisme of aannames.