PendragonConcert

Balans en inspiratie. Dat zijn voor mij de twee woorden die het optreden van Pendragon op 1 november in de Boerderij typeren. Een introductie van deze band is niet meer nodig; volgend jaar vieren ze al hun vijftigjarig bestaan. Nick Barrett is al die jaren de spil van Pendragon. Ik vind hem een uitstekende gitarist en componist en een oké zanger. Ik zag een Barrett die in balans is: hij houdt alles binnen zijn bereik en de twee uitstekende achtergrondzangeressen Sally Minnear en Johanna Stroud geven de zang extra cachet mee. Lezers van Progwereld weten hoe ik Minnear waardeer en het viel mij op hoe mooi de stem van Stroud kleurt bij die van Nick Barrett. Bovendien kan Nick dan doen wat hij het allerbeste kan: zich etaleren met zijn kenmerkende stapelende gitaarsolo’s. Het was weer ronduit genieten wat hij allemaal uit zijn verschillende gitaren toverde.

Het concert begon met het krachtige Indigo van “Pure”. Wat mij betreft direct een hoogtepunt. Deze harde sound zit Pendragon als gegoten en het kenmerkende geluid van de band blijft overeind staan. Als het bovendien geïnspireerd wordt gebracht, is het geweldig. Het eerste deel van de set stond in het teken van recenter werk met Eternal Light en 360 Degrees van “Love Over Fear”. Erg fraai vond ik de uitvoering van North Star, Part III: Phoenician Skies. Ik moet eerlijk zeggen dat de ep “North Star” me niet helemaal pakte, maar ik denk dat ik hem toch maar eens uit de kast haal.

Een emotioneel moment was dat Barrett het prachtige “Starfish and the Moon” opdroeg aan de onlangs overleden Mark Westwood. Je kon een speld horen vallen tijdens deze gloedvolle uitvoering. Daarna was het tijd voor de oudjes Alaska en Kowtow. Het publiek had het zichtbaar erg naar zijn zin tijdens deze nummers, en terecht.

Daarna volgde een akoestische set met The Black Knight, The Edge of the World en The King of the Castle. Mooi gedaan, maar eerlijk gezegd prefereer ik wel gewoon het elektrische Pendragon. Al is het altijd een feestje om bijvoorbeeld The King of the Castle te horen.

Pendragon trakteerde het publiek op twee klassiekers, met ragfijne uitvoeringen van Sister Bluebird en Breaking the Spell (over stapelende gitaarsolo’s gesproken). Daarna volgde Afraid of Everything, en dat was voor mij echt één van de hoogtepunten. Dit nummer kan ik blijven horen door de sublieme opbouw en de heerlijke toetsenfinale van Clive Nolan. Met Masters of Illusion als toegift kwam een einde aan ruim twee uur Pendragon, met een band is topvorm. Peter Gee bast zoals altijd solide. Jan-Vincent Velazco geeft groove aan Pendragon, zodat de band swingt en nog urgenter klinkt. Clive Nolan bleef behoorlijk op de achtergrond, maar vult en verrijkt de muziek als geen ander. En Barrett stal de show. “Tot volgend jaar”, zei de frontman; dan viert Pendragon zijn vijftigjarig bestaan op 5 oktober in Poppodium Boerderij. Nu al zin in!