Perfect BeastsAlbum

In 1984 bracht Eagles zanger Don Henley zijn soloalbum “Bulding The Perfect Beast” uit. Op deze plaat staat de hitsingle The Boys of Summer. Ik was negen toen dit nummer uitkwam en vond het prachtig. De nieuwe progband Perfect Beasts is genoemd naar dit album en bracht onlangs hun titelloze debuut uit. Dat betekent niet dat de muziek popachtig is, daarvoor zijn deze beesten veel te stevig. Maar is het wel behoorlijk toegankelijk en direct.

Perfect Beasts bestaat uit door de wol geverfde muzikanten. John Mitchell’s hese stemgeluid is uit duizenden herkenbaar. Mitchell hoeft eigenlijk geen introductie meer op onze website, bekend als hij is voor zijn werk met Frost*, Arena en It Bites (of maar enkele namen te noemen) en zijn solowerk onder de naam Lonely Robot. Hij wordt geflankeerd door gitarist Nick Andrew (speelde voor/met/in Midge Ure, John Williams en Napalm Death), drummer Steve Hales (Kepler Ten) en basgitarist Darren Redick.

Het album wordt afgetrapt met het stevige en snelle There’s A Crowd. Als je nog niet wakker was, ben je dat na dit nummer wel. Sowieso valt de directe benadering van de liedjes op. De gitaar-aangedreven muziek is pakkend en krachtig. Mede door de hardrock invloeden komt Rush regelmatig op als referentie voor mij. Sowieso is de eerste helft van dit album uptempo en direct. Het zijn songs met een geijkte opbouw, kop en staart. Ik vind wel dat de nummers een soort van diepgang en extra laag missen die de liedjes boven het rock-maaiveld uit doen steken. Al is bijvoorbeeld Genie’s Out the Bottle echt wel lekker om naar te luisteren.

Met het nummer Undertow wordt de muziek van Perfect Beasts spannender en uitdagender. Meer prog zo je wilt. Met Chasing Daylight het gaat tempo wat omlaag en ik vind dat eerlijk gezegd wel een weldadigheid na de sneltreinvaart aan vrij drukke en heftige muziek. Het dansbare On A Curve is een erg leuk nummer. Het verhalende Every Saturday (One Night Only) is wat meer uitgesponnen. Deze muziek past bovendien uitstekend bij de stem van Mitchell. De gitaarsolo is de spreekwoordelijke kers op de taart.

Met het donkere Perfect Beasts wordt het album afgesloten. Eerlijk gezegd het meest interessante en meest proggy nummer. Ik had graag meer van deze gelaagde muziek gehoord. Sowieso vind ik de tweede helft van dit album een stuk interessanter dan de eerste vijf nummers. Niet dat ik het slecht vind, maar de rocknummers zijn mij te veel van hetzelfde. Daarna worden de songs gevarieerder en met name het slotnummer springt er voor mij bovenuit. Kortom, best een goede plaat maar ik denk dat er voor Perfect Beasts nog wel meer in het vat zit!