Phil Matthews a.k.a. The Village
The Hollow Hills
Land van herkomst: Verenigd Koninkrijk
Label: Eigen Beheer
Website: Phil Matthews a.k.a. The Village | Bandcamp
Genre: folk, symfonische pop
Will 'O' The Wisp (3:54)
You Can't Live With A Boggart (2:59)
The Banshee's Cry (3:43)
The Changling (2:54)
Witches In The Mist (2:46)
Thin Places (2:55)
The Standing Stones (4:33)
Jack O'Kent (3:21)
The Bride Of The Black Pool (4:11)
The Hollow Hills - Finale (0:54)
The Bells Of St Wystan's (2022)
Ghosts In The Static (2021)
Escape From The Witchwood (2020)
Return To The Witchwood (2020)
Winds Of Change (2019)
Carnival Of Fools (2017)
Voodoo Skull (2016)
Welcome To The Village (2014)
Phil Matthews is al sinds de jaren zestig actief als muzikant. Vanaf de jaren tachtig neemt hij muziek op in zijn eigen studio. Dat deed hij eerst met andere musici, maar meer recentelijk staat hij er op dat hij alles zelf doet. Dat heeft zo zijn nadelen; zo gebruikt hij een drumcomputer, maar voordeel is wel dat je je eigen schema kunt aanhouden en geen concessies hoeft te doen. Sinds 2019 opereert hij onder de naam Phil Matthews a.k.a. The Village, waarbij dat laatste waarschijnlijk een verwijzing vormt naar het volkse karakter van de teksten op “The Hollow Hills”.
Uit alle liedjes op dit album spreekt een liefde voor de oude verhalen van Groot-Brittannië. Muzikaal gezien tapt Matthews uit verschillende vaatjes: de wat donkerdere en mystieke nummers worden begeleid door stemmig toetsenwerk, wat het geheel een proggy of psychedelisch karakter geeft. Dat is met name het geval op de enige instrumental Thin Places, maar ook op opener The Hollow Hills en The Standing Stones. Toch klinkt het niet als progrock or psychedelica; daarvoor is het allemaal wat te gezapig en mist het scherpte, dus laten we het houden op melodieuze folk met een psychedelisch randje.
De akoestische gitaar en de drumcomputer zijn steevast aanwezig op de liedjes, en gezien het folky karakter van de muziek is de drumcomputer een wat eigenaardige keuze; ik neem aan eentje uit pure noodzaak. Behalve op die ene instrumental heeft de stem van Matthews een grote invloed. Zijn stem is echter nogal onvast, en zeker niet imposant te noemen.
De bio doorlezend schijnt de artiest door sommigen ‘folked-up Beatles’ te worden genoemd, maar dat is veel te veel eer. De melodietjes zijn best aardig, en de nummers zijn niet gespeend van sfeer (het wat irritante You Can’t Live With A Boggart daargelaten), maar dit album klinkt mij als een stukje amateuristische huisvlijt in de oren. De muziek kan het – zelfs het nummer over die Boggart – in een kroeg onder het genot van een whiskey of glas bier best goed doen, maar ik kan het hier niet aanbevelen.