PING
Songs from the Nebula
Land van herkomst: Noorwegen
Label: Apollon Records
Website: The Ping Page
Genre: progressieve rock
Space Time Companion (4:31)
Bad Boy Pluto (4:11)
Daze in Space (3:43)
Callisto (2:41)
Jewish Space Laser (4:35)
Nebula (7:02)
Drag Me Through Space (3:29)
Black Matter Lives (4:04)
Multiverse (4:45)
Kuiper (5:42)
Tore Hofstad: synthesizer, accordeon, gitaar, mandoline, achtergrondzang
Mattis Janitz: gitaar, banjo, ukelele, dwarsfluit, basgitaar, achtergrondzang, synthesizer, drumcomputer, midi
Bjørn Arne Johansen: gitaar, achtergrondzang, mandoline, basgitaar
Roald Madland: synthesizer, gitaar, achtergrondzang
Mats Monstad: drums, percussie, achtergrondzang, groaning
Met medewerking van:
Kristoffer Berre Alberts: saxofoon
Tiril Dørum Bengtsson: cello
Kim Alexander Eriksen: trompet
Bendik Bjørnstad Foss: altviool
Mikkel Ødegård Janitz: zang
Sverre Riise: trombone
Embrik Snerte: fagot
The Zigzag Manoeuvre (2020)
The Hurricane Spoof (2012)
Discotheque of Darkness (2009)
The Castle Massacre (2005)
Ping & No Life Orchestra (2004)
It's a Picnic (2000)
De Noorse band Ping heeft heel wat meer noten op zijn zang dan slechts ééntje. Sinds z’n oprichting in 1998 heeft de band, inclusief het hier besproken nieuwe werkstuk “Songs from the Nebula”, al zeven albums op zijn naam staan. Deze zijn gevuld met experimentele prog en dissonante akkoorden richting punk. De harde kern van de band bestaat uit bassist Mattis Janitz, gitarist/zanger Jørgen Greiner en toetsenist Tore Hofstad. Zij worden regelmatig aangevuld door enkele los-vaste gastmuzikanten die ook op de bandfoto mogen. Om het sfeertje op “Songs from the Nebula” wat te verhogen, is ook nog een handje vol strijkers en blazers aanwezig.
Eigenlijk vind ik hun muziek niet zo pong en dat is raar, want hun invloeden zoals Zappa, dEUS, Gentle Giant en Motorpsycho vind ik juist te gek. Het is wel te verklaren: ik houd gewoon niet van gekrijs. Accelerating Time en Bad Boy Pluto zou ik dan ook als een vlieg van me af willen slaan. Oei, dat is geen goed begin. Ik heb de concentratie niet kunnen opbrengen om naar de muziek van deze nummers zelf te luisteren en dat is jammer, want er komen best aardige momenten voorbij. Een goed nummer vind ik Space Time Companion waarin een sixties vibe rondwaart. Wat ik regelmatig merk is dat Ping hoopvol begint, het vervolgens op zijn heupen krijgt, en het liedje daarna vernaggelt. Daze in Space en Callisto zijn wat dat betreft treffende voorbeelden.
“Songs from the Nebula” is vooral een drukke plaat. Het geluidsbeeld zit propvol neveninstrumenten, alsof er een doos kleurpotloden is leeggekieperd. Mandoline, ukelele, accordeon, dwarsfluit, saxofoon, trompet, cello, violen, banjo, fagot, trombone et cetera. In Drag Me Through Space pakt dat niet onaardig uit. De bronstige saxofoon doet er goede zaken. Jaja, Ping weet deze bejaarde rocker best terug naar zijn jeugdjaren te krijgen. De volgende drie nummers zijn zelfs behoorlijk goed te noemen. Het ritmische Multiverse is voor mij het hoogtepunt van het album. Niet dat dat zo moeilijk is tussen al die lastig door te komen nummers. De band sluit af met het psychedelische Kuiper waaraan ik verder maar geen woorden vuil maak.
“Songs from the Nebula” is niet bepaald mijn album, maar als er maar één iemand is die dit helemaal verslindt, heeft dit alles zin.