PliniAlbum

De Australische gitarist Plini is al ruim twee decennia druk in de weer met zijn instrumentale prog. Toch is “An Unnameable Desire” pas zijn derde volledige album, een bups aan ep’s daargelaten. Plini is een ‘slaapkamermuzikant’. Hij knutselt wat op zijn gitaar en met de interessante ideeën gaat hij aan de slag totdat hij uiteindelijk een liedje heeft. Of ‘liedje’: Plini presenteert in mijn ogen tien sfeerbeelden die soms jazzy zijn, dan weer mysterieus, maar regelmatig behoorlijk heftig. Dat is niet zo gek, want Plini is beïnvloed door gitaarhelden als Steve Vai en Joe Satriani. De man uit Down Under wordt ondersteund door Chris Allison (drums), Simon Grove (basgitaar, gitaar) en Dave Mackay (piano, toetsen) waardoor er meer een bandgevoel en -geluid naar voren komt.

Het album begint met het korte Dorénavant dat uitmondt in het titelnummer. Het nummer begint speels met een dominante akoestische gitaar, daarna wordt het een stuk heavier. Het liedje stopt alleen wel vrij abrupt. In mijn ogen en oren hebben veel meer nummers op dit album daar last van. Dat is een beetje wat ik al bedoelde: ik heb het idee meer naar ideeën te luisteren dan naar songs.

Ciel bevat elementen die doen denken aan stadionrock. Canyon schiet direct in de overdrive met een keur aan zware metalriffs. Ik vind dan persoonlijk Now & Then een stuk interessanter. Wat minder metaal, maar meer ruimte voor melodie en zowaar wat jazz/fusion-elementen. Drummer Chris Allison komt ook op de voorgrond.

Manala begint met een forse metalfurie. Ik zal nog eens in de kast kijken of ik vergelijkbaar materiaal heb uit mijn jaren negentig metalcollectie. Daarna komt Plini tot rust en kabbelt het nummer vredig naar het einde. Ik wil het slotnummer The Time Will Pass Away nog even uitlichten. Wederom start Plini met zeer zware gitaarriffs. Daarna ontspant het nummer zich meer. Plini neemt de tijd voor deze song en laat het verschillende kanten uitwaaieren, om weer heavy te eindigen.

Plini maakt het mij als recensent best lastig met “An Unnameable Desire”. De Australiër is een uitstekende gitarist. Hij komt met goede ideeën. Maar eerlijk gezegd mis ik een zekere cohesie. Wat wil Plini nu dat ik als argeloze luisteraar meeneem uit zijn muziek? Wellicht is dit voor mij teveel ‘muziek voor muzikanten’-muziek, waardoor ik op een gegeven moment wat afhaak. Voor mij: op zich mooi, maar het blijft in ideeën hangen in plaats van dat ik naar mooie liedjes luister. Ik kan mij overigens goed voorstellen dat wie metal meer dan ondergetekende omarmt, hier ook (veel) meer mee kan.