PolychromeAlbum

Als recensent ben je altijd op zoek naar dat ene woord dat het album dat je wilt bespreken perfect typeert, tenminste ik wel. In het geval van “Someday”, de tweede cd van de Franse progband Polychrome, was dat appeltje-eitje. De muziek die het vijftal maakt, een mengeling van prog, jazz en minimalistische muziek, is op alle fronten zo subtiel als maar zijn kan. 
 
Zo is er sprake van een fijnzinnige virtuositeit die vooral niet patserig klinkt. Grotendeels verantwoordelijk hiervoor zijn de broers Maxime (gitaar, zang) en Simon Senizergues (toetsen, zang), terwijl ze kundig en met smaak worden bijgestaan door Omar Nicho (gitaar, zang), Sergio Santiago (basgitaar) en Loïck Tournois (drums). Muziek en zang zijn volledig in overeenstemming met elkaar en je moet wel een ijskonijn zijn als je geen waardering kunt opbrengen voor de vocale rijkheid die de broers Senizergues en Omar Nicho aan de muziek toevoegen. 
 
Compositorisch zit het album goed in elkaar. De thematiek die er aan ten grondslag ligt, biedt daar dan ook alle mogelijkheden toe. “Someday” gaat over het begrip tijd, dat we maar even op aarde zijn als je dat afzet tegen het grotere geheel. Het album bevat tien nummers, waarvan er drie een Franse titel hebben. Deze moeten je het gevoel geven van een etmaal vanaf de zonsopkomst (L’Aurore) via de schemering (Le Crépuscule) tot en met het krieken van de volgende dag (L’Aube). Dit zijn tamelijk korte nummers met een toetsengetint geluid. De tussenliggende zeven nummers zijn uiteraard de main business van de band. 
 
I Feel Good gaat over hoe fijn het is om de dag met een positief gevoel te beginnen. Het nummer klinkt als een kruising tussen Steely Dan en Genesis, compleet met een zinderende gitaarsolo in een broeierige jazzy sfeer. Het gaat ook over het overwinnen van uitdagingen, hetgeen in een blijmoedige subtiliteit naar voren komt. In Daydreamer gaat het over hetgeen we allemaal wel eens doen. Je kunt je afvragen of je je met dagdromen niet te veel afsluit van de realiteit. De band komt hier met een hoekig nummer dat op zich een beetje haaks staat op de tekst. 
 
Polychrome gaat onverstoorbaar verder met het neerzetten van vermakelijke nummers. Soms zijn dat lichtgewichtjes als The Dog and the Frog waar het jazzblues is dat de klok slaat, of bijvoorbeeld het instrumentale Give Me Five waarin vrij weinig gebeurt. Er komen ook sterke bijdragen met uitstekend gitaarspel voorbij, zoals Another Day en vooral Andy. Een van de mooiste nummers van het album is het Beatles-achtige Remember dat voor mij de aanleiding was om deze recensie te schrijven. Had ik het in het begin over subtiliteit: dit nummer is het summum. 
 
Het album eindigt zogezegd met het krieken van de volgende dag, en Simon Senizergues gooit er een zalige toetsensolo uit. Het zijn dit soort momenten die er voor zorgen dat ik “Someday” kwalificeer als genietbaar.