PolymoonAlbum

Polymoon is een Finse band die met “Mariposa Magic!” aan zijn derde album toe is. De band afficheert zichzelf in de bio als psychedelische post-gaze, een term waar ik terstond een gaapreflex van krijg. Maar misschien valt het allemaal wel mee?

En dat doet het! Ultra Bloom is een sterke opener die de intenties van de band direct duidelijk maakt: een sterke drive, een melodieus en vol geluid en, typisch voor psychedelische rock, zang die behoorlijk ver weggezet wordt in de mix. Gezien de hoeveelheid blieps en zweeps die het geheel vergezellen, lijkt het me vanzelfsprekend dat de heren bekend zijn met Ozric Tentacles en Hawkwind. Toch zijn er wel verschillen. Leg je dit nummer naast recent werk van de Ozrics, dan zijn dit bijvoorbeeld echte rockliedjes, psychedelisch aangekleed.

Als het licht ontvlambare I End, You Begin inzet, moet ik direct aan de Foo Fighters denken, hoewel de zang wel behoorlijk anders is. Het energieniveau is bij tijd en wijle behoorlijk hoog hier, en de dynamiek groot: het refrein met lekker jaren tachtig-toetsenwerk gaat in midtempo, maar de riffs zijn ruig en gaan in een hoog tempo.

Een sterk thema opent Velvet Rain, waarna de rust weerkeert bij het zangdeel, terwijl voor het refrein de muziek weer opveert. Lost in Sound, Found in Color opent mysterieus met zweverige, stemmige toetsen. De zangdelen gaan in een behoorlijk tempo, waarbij de ene gitaar een onstuimig tapijt legt waarover de ander mag soleren. Een intermezzo volgt waarin de ritmiek drastisch verandert, waarna de band even voluit mag om daarna lang na te ijlen.

Op Welcome to Another Dimension horen we geen nieuwe ingrediënten, maar wel een een oorwurm van een melodie. Het zwaar percussieve karakter en de sonische effecten (zowel de electronica onder de stevige rock en het kosmische intermezzo) zorgen ervoor dat we in het psychedelische vaarwater blijven varen. Tja, had je met zo’n titel iets anders verwacht? Het nummer sluit geweldig af met vol toetsenwerk.

Opvallend genoeg is Glass House, Mortal Rooms het derde nummer met een komma in de titel. Hoewel het sterk genoeg opent, zijn de coupletten wat mat. Na een kalm middenstuk bouwt de energie langzaam weer op tot een behoorlijk hoog niveau, waarna het nummer weer in kalmte mag eindigen.

Harvest of Stars is de afsluiter die nu eens een keertje kalm begint. Wel weer een stel pakkende zanglijnen en riffs. Je begint je onderhand af te vragen waarom ze de zang zo achter in de mix hebben gezet. Is dat omdat ze weinig vertrouwen hebben in hun zanger, of omdat ze vinden dat dat zo hoort in deze stijl?

Korte samenvatting: dit is een puik album zonder zwakke broeders, met sterke melodieën, zeer dynamisch: van lekker vol, via ruig naar kabbelend kalm. Dit is een album dat elke liefhebber van psychedelische rock zeker kan aanspreken, want, en daar mankeert het nogal eens aan in het genre, de liedjes zijn ook nog eens goed te noemen. Gezien de afwisseling die je in elk nummer vindt, kan deze band ook interessant zijn voor de gemiddelde progliefhebber. Verwacht echter geen complexe maatsoorten.

LP


CD