Port NoirAlbum

Het vijfde album “The Dark We Keep” markeert een nieuwe stap in de ontwikkeling van dit Zweedse trio. Port Noir manifesteerde zich in 2013 als een band met een zwaar, maar ook complex geluid. In de daaropvolgende jaren kenmerkte hun muziek zich door minimalistische, doch krachtige arrangementen met een onmiskenbare groove, waarin massieve refreinen en betoverende soundscapes een voorname plek innemen. Op het nieuwe album blijven de groove en het zware geluid, nu in extremis, overeind. Daarbij doen ze soms aan Leprous of Nothing But Thieves denken. De progressieve randjes zijn nog slechts sporadisch te bespeuren.

Het zware geluid wordt vormgegeven door een zeer diep en dik bas- en gitaargeluid. Beide lopen synchroon en worden soms bijna als een slaginstrument gebruikt. Daardoor krijg je met regelmaat het gevoel dat je met massieve gitaarakkoorden om de oren wordt geslagen. In combinatie met de ietwat mechanische grooves in de drums wordt er na verloop van tijd een sterk appel gedaan op je auditieve tolerantievermogen.

In contrast hiermee horen we vaak jaren tachtig-achtige synthesizersounds en een redelijk hoge, licht omfloerste, rustige zangstem van Love Andersson. Wanneer je de zang isoleert van het instrumentale aandeel, hoor je verrassend melodieuze lijnen die je niet op het eerste gehoor zou associëren met het geboden instrumentale klankbeeld. Een ietwat bizarre combinatie.

Tracks als Redshift, Noir, My Destroyer, Burst, Reverie en Bloodlust worden zo ongeveer van begin tot einde gevuld met de hierboven uiteengezette werkwijze. Gitaarsolo’s zijn uit den boze. De teksten leveren geen al te vrolijk beeld. Dat is geheel in lijn met de titels, al vormt een titel als Reverie daar wel een uitzondering op.

De albumtitel stamt uit het nummer Burst waarin Andersson zingt:

In this silence
I bask in this silence
Don’t wake and chase the dawn
I know this dark we keep
What if it all bursts
It all bursts

Meer muzikale variatie bieden composities als Complicated, This View (beide opgebouwd vanuit een soundscape), Ebb and Flow (waarbij Ebb voor ingetogen staat en Flow voor voluit) en We Shall Die Together. In Vargtimmen horen we een ‘creepy’ soundscape, gepast vernoemd naar de gelijknamige horrorfilm van Ingmar Bergman uit 1968. De titel betekent ‘Het Uur van de Wolf’, waar in Nederland nog een cultureel televisieprogramma van de VPRO naar vernoemd is.

Wanneer ik de nummers afzonderlijk tot me neem, kan ik er enige artistieke schoonheid in horen. Wanneer ik het volledige album beluister, haak ik na twee of drie nummers af. Weet je, ik drink mijn koffie graag pittig en zwart, maar dan één kopje. Niet een hele koffiekan.

CD


LP