PrimaluceAlbum

Primaluce is een progmetalproject opgezet door de in Frankrijk levende Italiaanse producer/multi-instrumentalist Stefano Primaluce. Hij is al ruim vijfentwintig jaar actief met dit project, maar heeft de laatste jaren pas de definitieve vorm en productie gevonden voor zijn creatieve geesteskind. Wie de discografie van Primaluce bekijkt, komt al snel tot de ontdekking dat alle tien de albums in de laatste drie jaren zijn uitgekomen. Volgens Stefano zelf zijn veel composities en ideeën op deze albums al van jaren geleden maar heeft hij ze nu pas allemaal opgenomen met de bezetting die rechtdoet aan zijn ideeën.

Dat veel composities al van jaren geleden zijn horen we ook op het nieuwste album “Way of Perfection”. In het toch al aan zware clichés onderhevige genre van de progmetal worden ook op dit album geen nieuwe paden bewandeld. En toch levert onze Franse Italiaan in technisch opzicht een indrukwekkend album af. Het spel dat hier op de mat wordt gelegd is van ongekende virtuositeit. Wát een lawine aan noten wordt hier, met name door Andrea Rocchi (gitaar), Stefano Primaluce (toetsen) en Michelle Avella (drums), over ons uitgestrooid. Ze klinken voortdurend als John Petrucci, Jordan Rudess en Mike Portnoy (Dream Theater) in de hoogste versnelling. De ene na de andere toonladder, arpeggio en double bass daalt over ons neer.

De inventiviteit van de composities van Dream Theater halen ze helaas niet. Ze blijven veelal in de traditionele hardrock songstructuren hangen met hier en daar een onregelmatige maatsoort of maatwisseling. Over songstructuren gesproken. Op de voorgangers van “Way of Perfection” staat veel instrumentale muziek. Dit laatste album is, afgezien van alle instrumentale acrobatiek, volledig vocaal. En die vocale honneurs worden voortreffelijk waargenomen door Falco, een Oostenrijkse zanger met Nederlandse roots. De stem van deze zanger lijkt een beetje op die van Richard Page van Mr. Mister, maar dan met een uitzonderlijk groot bereik. Hij schakelt moeiteloos van een krachtige borststem naar kopstem en kan met dat laatste zijn stem mooi breekbaar laten klinken.

Na een paar luisterbeurten valt de lading van al het instrumentale wapengekletter een beetje weg en komen er toch een aantal fraaie lijnen in gitaar en toetsen bovendrijven. De veelvuldige exercities op de double bass blijven met vlagen storend.

Songs als The Turning of the Circle, Countdown at Dawn, het relatief ingetogen When the Light Returns en Black Static Halo verdienen zeker het stempel ‘catchy’. Deze tracks zijn gevarieerder en hebben sterke melodielijnen. Wanneer de band erin zou slagen deze twee aspecten meer ruimte te geven dan zouden ze met hun indrukwekkende technische bagage een sensatie in hun genre kunnen worden.