Quantum FantayAlbum

Quantum Fantay geldt al zo’n twee decennia als het Belgische filiaal van The Ozric Tentacles. Toch doe je met een dergelijke kwalificatie deze sympathieke zuiderburen tekort. Zij geven op eigen wijze invulling aan het begrip ‘spacerock’. Ja, hun muziek is geheel instrumentaal, gedomineerd door gitaar en toetsen, met elektronische sounds en effecten. Ook groovy en stuwend is op deze band van toepassing, maar ze blijven in dat opzicht meer binnen het rock-idioom. In hun sound zijn invloeden uit dub, dance/trance en fusion minder aanwezig dan bij de Britse Ozric Tentacles.

Op dit nieuwe album “The Butterfly EffeX” kunnen we volgens de band stuwende baslijnen, complexe doch dansbare ritmes, hypnotiserende synthesizers, meeslepende gitaren en mystieke fluiten verwachten. Dit alles in een universum waar tijd en ruimte niet meer bestaan. Laten we deze uitspraak eens aan een muzikale leugendetector onderwerpen.

Het album opent in Return to Xaia met lekkere spacy soundjes, motiefjes en sequencers uit de synthesizers van Pete Mush. Wanneer na ruim anderhalve minuut de toon is gezet volgt de ritmesectie met een hoekig ritme. Je hoort Mush met zijn synthesizer zijn weg in de ruimte zoeken. Een minuut later voegt Tom Tee zich bij het drietal met een snerpende gitaar, gedompeld in een flinke portie wah wah en andere effecten. Hij geeft wel meteen een sterk visitekaartje af in de loop van dit nummer met een aantal vette, soms psychedelische, solo’s.

In Phoenix dezelfde opzet, maar nu in een rustiger tempo. In dit nummer een aantal tempowisselingen met opnieuw Tee die de show steelt. Maar Mush geeft goed tegenwicht en vooral veel sfeertekeningen.

In Vernal Equinox meen ik toch zeker de synthesizer van Richard Wright uit Shine On You Crazy Diamond te ontwaren. Het gitaarwerk van Tee is hier eerst heel mooi subtiel om uiteindelijk toch even flink uit te pakken en vervolgens het woord aan de synthesizer te laten. Mooi gedaan.

Xemuta heeft veel oosterse invloeden en lijkt ons naar het Indiase sterrenstelsel te voeren. Xellestial Dream vormt een heerlijk rustpunt in deze ruimtereis waarin Mush alle ruimte krijgt met zijn dromerige synthesizers. Stilte voor de storm naar later blijkt want Xcelleration doet zijn titel alle eer aan. De ritmesectie gooit de zweep erover met alle ruimte voor Tee, af en toe fraai terzijde gestaan door de toetsen van Mush. Geweldig nummer!

Over het geheel genomen doen de bandleden hun eigen beloftes voortreffelijk gestand op dit album. De stuwende baslijnen zijn er zeker, al beperkt Jaro zich soms, waar nodig, tot de basis. Ook de hypnotiserende synthesizers, meeslepende gitaren en mystieke fluiten doen hun werk om van dit album weer een zeer genietbaar geheel te maken. Op de complexe ritmes moeten we echter tot het voorlaatste nummer, Xtra Hop, wachten wat niet wegneemt dat drummer Jazzper Coulier een voortreffelijke rol speelt in de fraaie muzikale ruimtereis van onze Belgische vrienden.

Conclusie: muzikale leugendetector net niet helemaal overleefd, muzikale genotsmeter met lof geslaagd.