Realisea Album

“Scratch” is het derde album van de Nederlandse progband Realisea, een gezelschap rondom Brian de Graeve (zanger van Silhouette) en zijn vrouw Marjolein. Het klinkt allemaal erg voortvarend op dit nieuwe werkstuk, temeer omdat Realisea met het aantrekken van Jos de Jong als extra gitarist veel meer gelaagdheid, diepgang en dynamiek kan aanbrengen in zijn muziek. Dat hebben ze dan ook gedaan, waarbij aangetekend dat de inmiddels zevenkoppige band gelukkig nergens ten prooi is gevallen aan keuzestress. Nee, “Scratch” is allesbehalve een bonte toverbal.

Er zit een sterke cohesie in de acht nummers, binnen een neo-progachtige sfeer die doorregen is met female fronted folk, inclusief dwarsfluit. Het klinkt op eigen wijze als een ontmoeting tussen Marillion, Albion en All About Eve, en ondertussen weet Realisea meer dan ooit muzikale invulling te geven aan ontwapenende teksten. “Scratch” sleept je mee in zijn thematiek, en dergelijke verbeeldingskracht is iets dat de gemiddelde progger graag ondergaat. Op dit album gaat het over de krasjes die eenieder oploopt tijdens het leven, maar Realisea heeft het ook over de enorme krassen die we de wereld toebrengen door onder andere polarisatie, milieu-issues en diverse oorlogen. Er zit meer dan ooit veel emotie in het album, die dankzij het beeldend vermogen van de muziek eenvoudig naar boven komt.

Het album opent wat dat betreft voortreffelijk met Living the Dream. De complexe samenzang, zoals we die kennen van vorige cd’s “Mantelpeace” en “Fairly Carefree”, graaft diep, maar het zijn vooral de melodieuze gitaren en de sprankelende toetsenpartijen van Christophe Rapenne die zinnenprikkelend werken. Dat de ritmesectie bestaande uit bassist Patrick Verheij en ex-Silhoutte drummer Jos Uffing hieraan constructief bijdragen, maakt dat het luistergenot groot is. Toch is dit nummer een concurrent van zichzelf, simpelweg omdat alle komende nummers gewoon nog beter zijn.

Het daaropvolgende Eternal Sleep bijvoorbeeld is met zijn aanstekelijke The Reasoning-vibe onweerstaanbaar. Het merendeel van dit pakkende nummer heeft krachtige gitaarakkoorden in de basis, en ook het sologedeelte kent deze vloeiende power. Het is toch typisch hoe de melancholieke stemmen van zowel Brian als Marjolein de Graeve hier recht overeind blijven. Out of My Mind is een lekker uitbundig nummer dat tevens gedragen Marillion-achtige passages kent met fraai toetsenspel en gebroken gitaarakkoorden. Ook hier sleept De Graeve je met zijn vocalen moeiteloos door de maten heen.

In het kabbelende Today’s Cloud is het wederom de beurt aan De Graeve om dit album zijn hoogtepunt te geven. De gitaarsolo van Rindert Bul aan het eind is trouwens gaver dan gaaf. Het nummer gaat over de onzekere toekomst waar jongeren mee te kampen hebben. Het heeft als subtitel Scratch pt 1 en in de afsluiter The Great Ricochet komen we pt 2 tegen.

Van de tussenliggende nummers zijn vooral The Sixth Pamphlet en Follow Me Home noemenswaardig. Zo is The Sixth Pamphlet indrukwekkend met zijn overtuigende samenzang en krachtige gitaarakkoorden, met daaroverheen werelds gitaargesoleer. Het nummer gaat over een verzetsgroep in nazi-Duitsland die met een aantal pamfletten zijn standpunten duidelijk maakte. Naar aanleiding van het zesde pamflet is een waar bloedbad ontstaan. Een groot verschil van dit album ten opzichte van de eerdere werkstukken is dat Brian de Graeve aanzienlijk vaker de leadzang doet, maar in Follow Me Home is het dan toch de beurt aan zijn vrouw Marjolein. Met haar engelenstem sleept ze je moeiteloos mee door dit relatief korte nummer. Typisch is dat haar stem een flinke laag folk in de bombast aanbrengt. Mij hoor je niet klagen.

Met het meesterlijke The Great Ricochet sluit dit album geheel in lijn met de eerdere nummers af. Het is maximaal bombastisch in Pallas-stijl, en heeft als strekking dat de aarde ons uiteindelijk terugpakt voor de wijze waarop wij er mee omgaan.

Tot slot nog even dit: Realisea noemt dit album ‘Realisea, next level’. Mij hoor je niet zeggen dat dit niet zo is.