ResistorAlbum

Steve Unruh (ook bekend van The Samurai of Prog en Unitopia) is de oprichter van Resistor. Sinds 2008 maakt deze Amerikaanse band al albums. Mocht Unruh je vooral ook bekend voorkomen als progfolkmuzikant, kan ik je uit de droom helpen: daar heeft “Beyond” van Resistor weinig mee te maken. Ik krijg het gevoel dat de jaren zeventig over worden gedaan, alleen dan met een heldere 2026-productie. Met name het vroege Rush komt sterk naar voren als referentie op dit album. De hoge stem van Unruh en de focus op de progressieve hardrockgitaren zorgen daarvoor.

“Beyond” is een ambitieus album dat slechts drie nummers telt. Nostalgia als overtuigende opener, Antares dat bijna geheel instrumentaal is, en het monumentale titelnummer van bijna 25 minuten. Verder staan er zogenoemde ‘radio edits’ of singles op het album. Wat de band kan, wordt met name in die epic duidelijk.

Het eerste nummer Nostalgia is met name lekker, en daarmee bedoel ik dat ik direct het volume harder zet. Het geluid is open en hardrockachtig, maar wel progressief. Lekker melodieus gitaarspel dat verschillende kanten opgaat, maar niet te veel. De referenties met het oude Rush liggen er bovenop, maar who cares als het zo goed wordt gedaan.

Tijdens het luisteren bekroop mij ook de gedachte hoe gaaf het moet zijn om dit live te horen.

De tweede song is Antares, een bijna instrumentaal nummer met wat woordloze zang van Unruh. Ook nu waan je je in de jaren zeventig met een behoorlijke scheut Led Zeppelin.

Met het lange Beyond van ruim 24 minuten haalt Resistor werkelijk alles uit de kast. De jaren zeventig-vibes komen samen met Rush meets Genesis meets Deep Purple meets Jethro Tull meets Gentle Giant. Erg mooi vind ik het open karakter van de muziek. Bovendien heeft de muziek voldoende spanning en afwisseling.

Het nummer begint met tokkelend gitaarspel en gloedvolle zang van Unruh. Als de drums invallen, krijgt het nummer meer kracht. Het tweede gedeelte is doorspekt met hardrock met een themaatje dat vaker terugkomt. Daarna een lekker uptempo, extravert en progressief instrumentaal gedeelte. Na zo’n zeven minuten komt het nummer tot rust met een toetsenstukje, gevolgd door rinkelende gitaren waarmee men terugkeert naar het eerste thema. Resistor trakteert de luisteraar op meer krachtige progressieve hardrock, een mooi stukje op fluit, en een prachtig a capella-zanggedeelte. Vervolgens komt er een versnelling, en onder leiding van een langere gitaarsolo gaat Beyond richting het einde.

Ik vind het alleen jammer dat zo’n epic eindigt met een fade-out. Waar je als luisteraar een spetterende finale verwacht of in elk geval daarop hoopt, gaat het lied een beetje als een nachtkaars uit. Dat heeft dit verder erg sterke nummer niet verdiend.

Ondanks dit smetje kan ik niet anders zeggen dat Resistor met “Beyond” een overtuigend album heeft gemaakt. Echt zo’n plaat die je op een hoger volume wilt draaien. Liefhebbers van bovengenoemde referenties kunnen hun hart ophalen.