RevelationsAlbum

“Progressieve rock is dood, toch? Revelations bewijst het tegendeel. Zij hebben de missie om het genre in een nieuw jasje weer tot leven te brengen.” Deze boude tekst staat pontificaal boven het persbericht dat bij deze release hoort. Wij van progwereld leven natuurlijk in een bubbel en hebben niet het idee dat het genre op zijn gat ligt (in tegendeel, toch?), maar dit soort zelfvertrouwen vind ik wel heel erg tof.

Revelations is ontstaan op het conservatorium van Enschede. Sven van Otterloo (gitaar), Boaz Ceelen en Gina Schwarz, allemaal progrockliefhebbers, staken daar de koppen bijeen. Na anderhalf jaar voegden ook Kevin Kos (basgitaar) en Ezra Frankema (toetsen) zich bij het gezelschap. In de zomer van 2024 werd dit debuutalbum in de thuisstudio van Sven van Otterloo opgenomen en daarna gemasterd door John Mitchell (Arena, It Bites, Kino). In deze laatste fase besloot zangeres Gina Schwarz de band te verlaten door ‘artistieke verschillen’. De vocalen worden nu bij optredens  door Sven van Otterloo en Kevin Kos verzorgd.

Deze eersteling bevat iets meer dan veertig minuten aan muziek. Ze behandelen actuele politieke gebeurtenissen “met als doel om mensen over de geschiedenis en het heden te laten denken, en de luisteraar op de overeenkomsten tussen beide te wijzen.” Ambitie en sterke idealen, ik juich het toe.

Maar goed, ik hoor je vragen hoe het dan met de muziek zit. Nou, die klinkt meer dan veelbelovend. Ik moet regelmatig aan het Nederlandse Golden Caves denken, aan The Paradox Twin, maar zeker ook aan The Gathering. Dat laatste komt voor een gedeelte door zangeres Gina Schwarz, die aan een jonge Anneke van Giersbergen doet denken. Neem een nummer als Ivory Tower. Het doet terugdenken aan de hoogtijdagen van The Gathering en de gelijkenis met Van Giersbergen is groot. Wat een geweldige zangeres. Wat zonde dat ze niet meer bij de band betrokken is. Ik hoop haar met een andere progressieve band nog eens te treffen.

Het gezelschap is erg goed in het neerzetten van een sfeer die vol onderhuidse spanning zit. Dat hoor je goed in Will-o’-The-Wisp, dat laagje voor laagje wordt opgebouwd. De rol van toetsenist Ezra Frankema is groot. Denk niet aan frivole pianoriedels of grote symfonische solo’s, maar meer inkleurend en zeer goed gedoseerd. Zijn spel geeft de muziek een enorme diepte. Heel soms pakt hij de voorgrond, zoals in dit nummer en dat smaakt naar meer. Ook gitarist Sven van Otterloo valt op. Hij is veelvuldig te horen, maar ook hij weet zijn spel goed te doseren en ook meer ingehouden klinkt het uitstekend. Zijn stijl doet soms denken aan dat van Danny Sorrell (The Paradox Twin).

De instrumentale afsluiter Elysium is wat mij betreft de parel van het album. Het bevat een bijzonder sterke opbouw en bewijst dat deze jongens enorm veel in hun mars hebben. Het eerste deel klinkt dystopisch en zit vol spanning. De subtiele toetsen en desolate gitaar houden je aandacht steeds vast. Dan volgt een verstillend stukje met akoestische gitaar, waarna het nummer openbreekt en de gelijkenissen met Genesis legio zijn. In het slotdeel gaan de registers beheerst open en bezorgt de muziek mij kippenvel. Deze stijl mogen ze van mij wel verder verkennen/uitbouwen.

Zo gaaf als weer een nieuwe, jonge progband zich in de progwereld meldt! Dit debuutalbum is ronduit indrukwekkend en het groeit bij elke luisterbeurt. Ik voorzie een glorieuze toekomst als ze zich zo blijven ontwikkelen.

Klik hier voor het interview met Sven van Otterloo en Boaz Ceelen van Revelations.