RPWL- World Through My EyesAlbum

De Duitse formatie RPWL timmert goed aan de weg met een inmiddels behoorlijk indrukwekkend oeuvre. Daar hoort uiteraard ook livewerk bij. Het is een uitstekende liveband, dus zal hun nieuwste uitgave “World Through My Eyes – Live” ook wel weer goed smaken. En passant doen ze ook schaamteloos mee aan het verheerlijken van tamelijk irrelevante jubilea van cd’s. Studioplaat “World Through My Eyes” bestaat twintig jaar, vandaar.

De cd is opgenomen tijdens de jubileumtoer, oktober 2025, niet duidelijk is waar precies, en de opbouw van deze dubbelaar is overzichtelijk. CD1 bevat een integrale opname van genoemde studioplaat en CD2 (uiteraard) werk van andere albums. We lopen de schijven even langs.

Het is allerminst een straf om naar RPWL te luisteren, al voelt de eerste nummers doorkomen toch als een zekere worsteling. Op een enkele gitaar- en toetsensolo na, doen deze weinig stof opwaaien. Roses doet het publiek hartstochtelijk meeblèren, dat zegt eigenlijk genoeg. 3 Lights is dan opeens schitterend. Pink Floyd ligt er dik bovenop, Yogi Lang soleert op zijn bekende wijze op toetsen, en Kalle Wallner doet er op gitaar nog een schepje bovenop. Mooi pianowerk en baspedalen completeren dit pronkstuk. Dit is RPWL op zijn best. Bijna overbodig om te melden dat Wallners gesoleer op Day on My Pillow erg aan David Gilmour doet denken. Dan hebben we de grote invloeden van de band meteen ook maar weer genoemd. De bonustrack van “World Through My Eyes” (op CD2) krijgt ook een eervolle vermelding. De epic New Stars Are Born biedt een staalkaart van wat deze band vermag: een fraaie opbouw, symfonische klanken, passende overgangen, en vooral de lyrische solo’s van Wallner.

De muziek van RPWL bevat de nodige onbestemde, wat langdradige stukken, met veel zang en betrekkelijk basic begeleiding. Daar moet je doorheen om weer bij ‘het mooie’ uit te komen, al ervaar je dat vast anders als je een concert van de band meemaakt. Zo leef ik zelf bij het titelnummer op bij wat psychedelische elementen en een heel fraai middenstuk. Wasteland is zo’n nummer waar het ‘gaan met die banaan’ de overhand heeft. Hier heb ik duidelijk minder mee. Los hiervan speelt de band inderdaad uitstekend. Ritmetandem Markus Grützner (bas en zeker ook die heerlijke -pedalen) en Marc Turiaux (drums) kwijten zich noest van hun taak. De zangeressen Caroline von Brünken en Carmen Tannich voegen echt iets toe, met sfeervolle samenzang en een enkel stukje solo. Butch Keys is een prima toetsenman, al zijn de bijzondere solo’s weggelegd voor Lang. Die zingt zoals hij nu eenmaal zingt: niet slecht, niet super. Wallners spel is boven alle twijfel verheven. Hij zorgt met zijn riffs ook voor een stevige switch.

De meest recente schijf “Crime Scene” krijgt twee plekjes op schijf twee. Het gitaarthema op Victim of Desire is mooi, al horen we dat wel wat vaak. Epic King of the World valt op door een wat afwijkend ritme en fraai, gedragen symfonisch werk van de hoogste plank. Toch ook nog even het iets compactere Hole in the Sky aantippen. Kallners gitaarspel is hierop werkelijk hemels.

Niets nieuws onder de zon op “World Through My Eyes – Live”. Een Duitse band in blakende vorm zorgt voor een degelijke, maar prima toevoeging aan zijn catalogus. Het is gewoon tweeënhalf uur onbekommerd genieten van deze inmiddels o zo bekende klanken.