Sacri MontiAlbum

Dit is het derde album van Sacri Monti, een band uit San Diego, California. Eigenlijk kwam het album vorig jaar al uit op Bandcamp, maar nu is er een heruitgave op cd met drie extra live tracks. En omdat we deze band nog niet eerder besproken hebben, was dit een mooie aanleiding.

Sacri Monti (Heilige Bergen in het Italiaans) maakt explosieve rock met invloeden uit de jaren 70, maar dat is nogal zwak uitgedrukt. Als je niet beter wist, zou je gemakkelijk kunnen denken dat deze band uit de jaren 70 kómt, zo anachronistisch klinkt het allemaal. De mannen geven ruiterlijk toe dat bands als Black Sabbath, Deep Purple, Uriah Heep, Atomic Rooster, Hawkwind en Neu hun muziek hebben beïnvloed, maar ze hebben aardig wat overtuigingskracht nodig om niet de indruk te wekken dat ze die bands gewoon klakkeloos nadoen. Van de heavy riffs tot en met het Hammondorgelgeluid; het is dat ik het oeuvre van Uriah Heep goed ken, anders was ik aardig in de war geraakt.

Wat de band absoluut toevoegt, is dat bijvoeglijke naamwoord ‘explosieve’. Want vanaf de eerste minuut knalt het uit je speakers. Opener Maelstrom is zo’n opgeklopt brok energie dat je bijna gaat vermoeden dat hier met de snelheid gesjoemeld is. Dat is niet zo, kijk maar naar het clipje, maar het enthousiasme waarmee drummer Thomas Dibenedetto de sokken erin zet, is wel zeer indrukwekkend.

Dat is ook fijn, omdat de band in de langzamere nummers als Desirable Death wat lijzig gaat klinken. Dat komt voor een belangrijk deel door de zang van Brendan Dellar. Die is zeker niet onverdienstelijk voor dit soort muziek, maar werkt beter in de snellere stukken. Daarbij helpt het ook dat de band beschikt over twee uitstekende gitaristen, die in staat zijn spannende duels uit te vechten, zoals in Brackish Honeycomb.

De heren weten gelukkig ook hun rust te pakken, zoals tijdens het instrumentaaltje Moon Canyon. Afsluiter More Than I is bijna meer Black Sabbath dan Black Sabbath zelf, maar dat doen ze dan weer zo goed dat het niet stoort. Eens te meer wordt duidelijk waar zanger Dellar de mosterd haalt, hij zou een waardige opvolger van Ozzy kunnen zijn. Het stuk heeft een mooie opbouw, vooral als na een minuut of zeven de Mellotron in beeld schuift.

De plaat duurde oorspronkelijk net 35 minuten, dus de drie live stukken zijn een welkome toevoeging, al spelen de heren die nummers zo precies na dat je vooral aan de geluidskwaliteit (en het publiek) kunt horen dat dit live is. Afsluiter Sacri Monti van het album “Sacri Monti” van de band Sacri Monti (doet het je ergens aan denken?) laat goed horen wat een ontwikkeling de band in de tussenliggende jaren (“Sacri Monti” het album is op dit moment – november 2025 – tien jaar oud) heeft doorgemaakt.

Dit is een serieus goed bandje dat, bij iedereen die de hardrock uit de eerste helft van de jaren ’70 een warm hart toedraagt, nostalgische gevoelens teweeg zal brengen. Het is niet bijster origineel allemaal, maar het is zó perfect gedaan dat je ervan zult smullen. En als je dat tijdperk niet hebt meegemaakt, dan presenteert Sacri Monti een mooie samenvatting