SammaryAlbum

In 2022 bracht de destijds 18-jarige multi-instrumentalist Sammy Wahlandt onder de naam Sammary zijn progressieve debuut uit. Een prominente rol was er weggelegd voor zangeres Stella Inderwiesen. Ik was zelf redelijk positief over “Monochrome”, al was het songmateriaal wisselend van kwaliteit en miste ik wat gevoel. Mijn collega Maarten was niet erg onder de indruk van opvolger “The Dream” uit 2023. Hij vergeleek Sammary met Riverside, maar dan een paar klassen minder. Ook gaf hij de band het advies meer lef en creativiteit te tonen.  
 
Nu is het altijd een gevaar om een band met een gevestigde naam te vergelijken. Al doe ik dat zelf regelmatig ook, het is om een richting aan te duiden. Met de muziek van Riverside heeft het nieuwe album “The Deer Pants For Flowing Streams” niet veel meer te maken. Op een aantal wat kortere stevige passages na dan.  
 
Aan de ambities van Wahlandt en co ligt het niet. Dit conceptalbum is gebaseerd op “Faust” van Goethe. Als gasten geven Jon Courtney (zang, Pure Reason Revolution) en gitarist Randy mc Stine (onder andere Porcupine Tree, Steven Wilson) acte de présence. Met dit nieuwe album verkent Sammary atmosferische artrock, waarbij bijvoorbeeld een band als Iamthemorning in mijn gedachten kwam. De zang van Inderwiesen staat nu veel meer op de voorgrond. En ze hoeft niet meer over de hardere gitaarmuren heen te zingen.  
 
Een heel mooi voorbeeld is het titelnummer. De mooie toegankelijke popachtige zanglijn van Inderwiesen ligt op een elektronisch bedje en wordt afgewisseld met wat darkwave gitaarwerk. Aan het eind van het nummer is Courtney te horen, met een finale waarbij de Riverside referenties even te horen zijn. Wasser is het enige nummer op dit album dat in het Duits is gezongen. Op dit nummer speelt Mc Stine gitaar, net als op Lullaby en Drinking Water. Zoals zo vaak als er in het Duits wordt gezongen, klinkt de muziek afstandelijk en kil en is de gotiek nooit ver weg. Dit wordt onderbroken door een mooie gitaarsolo. Maar de elektronische, haast onderhuidse klanken zorgen ervoor dat de darkwave vibes nog meer aan de oppervlakte komen.  
 
Lullaby begint mooi verstild met pianoklanken en dan komen de referenties aan Iamthemorning weer naar voren. Juist deze melancholieke en romantische klanken passen uitstekend bij de wat kwetsbare zang van Inderwiesen. Na zo’n drie minuten even een korte progmetal interruptie, maar gelukkig blijft de etherische zang centraal staan. Daarna volgt er een wederom een goede gitaarsolo.  

Met name de laatste drie songs op dit album zijn intrigerend. Sanctuary is een mooie verstilde song, waar invloeden van bijvoorbeeld This Mortal Coil in te horen zijn. De beste track op dit album is Will-O’-The-Wisp. Na een kort en heftig begin, ontspint zich een interessant artrockgeluid. Ik moet uitkijken wat ik zeg maar ik hoor zelfs Talk Talk– en Kate Bush–invloeden. Er zweeft een etherische Twin Peaks–achtige sfeer in dit nummer, ook door de elektronica. De Floydiaanse gitaarsolo past hier prima bij. En nu zijn de heftigere Riverside–elementen wel op hun plaats. Omdat alles in balans is. De ambient afsluiting is erg mooi. Als alles op dit album van deze kwaliteit was, dan zou ik helemaal enthousiast geweest zijn. Het slotstuk Drinking Water mag er ook wezen. Dit zeer melancholieke nummer spreekt mij zeer aan. De winst van de muziek is ook dat het nu wel raakt, en niet op afstand blijft.  
 
Kortom, Sammary heeft met “The Deer Pants For Flowing Streams” een prima plaat gemaakt. Ik vind met name dat de muziek veel meer in balans is en als één geheel klinkt. Bovendien komt de zang van Inderwiesen veel beter uit de verf. Ik vind zelf de keuze om meer de kant van artrock op te gaan een hele goede. Ik hoor graag prog met invloeden uit klassiek, gothic, dark wave en pop. Maar goed, dat is een persoonlijke noot. En nu we toch bezig zijn… Stel nou dat het Sammary lukt om prog te verbinden met de kamermuziek van Iamthemorning en het geluid van “Vision Thing” van Sisters of Mercy, volgens mij komen ze dan tot het geluid dat ze nu al in potentie laten horen.  Dit is echt nog niet het perfecte album voor Sammary, maar wat deze band laat horen in het titelnummer en de laatste drie nummers is heel goed. Het album heeft iets fascinerends, waardoor ik het steeds weer wil horen. Vooral doorgaan!