Signal MeridianAlbum

“Het is hoog tijd dat de Britse groep Strawbs eens wat meer waardering krijgt,” vond Kirk Pasich, medeoprichter van het Amerikaanse platenlabel Blue Élan Records. Daar heeft hij op zich wel gelijk in. Begonnen als de Strawberry Hill Boys, een bluegrass duo, ontwikkelde de band van Dave Cousins zich met vallen en opstaan richting folkrock, progressieve rock (ten tijde van Rick Wakeman) en uiteindelijk meer commerciële rock. Pasich wil die muziek naar de huidige tijd halen, ook om mensen eraan te herinneren “dat prog niet alleen maar gaat over 43 minuten durende tracks in zevenkwartsmaat met technische hoogstandjes.” Fijn, dank je wel, Kirk. Goeie timing ook, want sinds het overlijden van Cousins in 2025 is een reünie zeer onwaarschijnlijk geworden.

Deze ambitie stopt overigens niet bij Strawbs. Pasich wil in de komende jaren nóg drie albums uitbrengen met interpretaties van vergeten muziek uit het verleden, waarbij het niet alleen om prog zal gaan. Kirk vermeldt dit nadrukkelijk in de bijsluiter.

Je kunt je overigens afvragen in welke mate deze eerste editie over prog gaat. Afgezien van een paar passages, zoals de heerlijke opening van Cut Like a Diamond, geweldige stamper Heartbreaker en de Autumn Suite, kun je deze muziek beter onder rock, AOR of zelfs countryrock scharen. Hoe Brits de Strawbs ook waren, dit is 100% Amerikaanse muziek, vooral bedoeld voor de radio. Het is, uitzonderingen daargelaten, ook een beetje harteloze muziek.

De muzikanten zijn door Pasich bij elkaar gebracht. Het zijn voornamelijk sessiemuzikanten die voor Blue Élan Records werken. Medeproducent Sasha Smith werkte met Cat Power, Ariana Grande, Ann Wilson en Sia. Gitarist Val McCullum begeleidt Jackson Browne en Sheryl Crow. Toetsenman Paul Trudeau werkt met Billy Idol, enzovoort. Zangers Bernie Barlow en Holly Palmer werkten ten minste nog met The Moody Blues en David Bowie respectievelijk, meer achtergrond in prog zul je niet aantreffen. De nummers die Pasich heeft uitgekozen stammen ook allemaal uit de periode van 1973 tot 1978, de periode waarin Strawbs wat succes had op de Amerikaanse markt, maar de progressieve muziek ook een beetje had losgelaten.

Alle muzikanten doen hun best, maar de meeste stukken klinken kil, opgejaagd en onpersoonlijk. De zangers en zangeressen proberen hun gebrek aan inlevingsvermogen te verhullen door zo hard en schel mogelijk te zingen. Het zal ook niet helpen dat de plaat in slechts vijf dagen is opgenomen. Het resultaat is een album dat niet klinkt als een ode aan een legendarische band, maar als een ‘vanity project’ van een producer.

“Signals In Autumn” is, als je de associatie met Strawbs even loslaat, helemaal niet slecht. Er wordt goed gespeeld, het zijn mooie liedjes, en als je hard zingende dames wél leuk vindt, is dit wellicht een plaat voor jou. Misschien, als Kirk Pasich de progressieve muziek er niet met de haren bij gesleept had, was ik ook milder geweest. Want dan had ik deze recensie helemaal niet hoeven schrijven.

Pasich gaat zijn band ook op tournee sturen als een semipermanent collectief, vergelijkbaar met Alan Parsons Project. Het is nadrukkelijk geen tributeband, zegt hij. Daar ben ik het, op basis van dit album, roerend mee eens.

CD


LP