Siiilk Album

Siiilk is een Franse progressieve rockband uit Lyon die in 2010 werd opgericht door een drietal enthousiaste progressieve rockmuzikanten: Richard Pick op zang en gitaar, Gilbert Gandil op gitaar, en Jacques Roman op de toetsen. Deze mannen zijn de voormalige bandleden van de band Pulsar, die ergens in het eerste decennium van deze eeuw ter ziele ging. Die band produceerde vanaf 1975 zes langspelers. En hoewel het ooit begon als een rhythm en bluesband, veranderde de stijl later in symfonische rock, space-rock en psychedelica met klassieke invloeden. De muziek kenmerkte zich met uitgebreide stukken, atmosferische toetsen (mellotron, Moog), fluit en gelaagde structuren. Het hoeft geen geheim te zijn dat de Fransen zich sterk hebben laten inspireren door de tijdgenoten van Pink Floyd. Waardering voor de band was er veel; het album “Halloween” uit 1977 scoorde op Prog Archives een 4.03, een respectabel cijfer voor die tijdsgeest.

Dan de nieuw opgerichte versie van de band. De hoes van het album is ontworpen door de Franse kunstenaar Kawiiik en dat biedt gelijk voer voor speculatie over de naam van de band. Hoe en waarom wordt eigenlijk niet duidelijk, behalve het feit dat de band de expressieve uitingen van Kawiiik in de muziek vertolkt, inclusief de spirituele en oosterse elementen. En dan met name de Tibetaanse of Aziatische spiritualiteit, aangezien “Lhassa” de hoofdstad is van het boeddhisme, en de stad waar de Dalai Lama zetelt.

Het debuut van deze band is vooral een diepgaande reis door de muzikale ervaringen die de bandleden hebben opgedaan in hun carrière. We krijgen verschillende vormen van progressieve rock voorgeschoteld, en dan in de essentiële zin van het genre. We krijgen een rijk pallet aan rock, inclusief een veelvoud aan inheemse instrumenten, maar ook traditionele instrumenten als akoestische gitaar, mellotron en dwarsfluit. Heerlijke Gilmouriaanse gitaarberoeringen van gitarist Gilbert Gandil, veelvuldige instrumentale passages, maar ook verschillende blaasinstrumenten als de tuba, trombone en klarinet. Belangrijk voor de beleving: je kan heerlijk wegdromen in de muziek vol progressieve diepgang. Van tijd tot tijd is de muziek zelfs wat filmisch, zoals het instrumentale Midlife Crisis: een dromerige gitaarsoundscape met Floydiaans gemoed, trompet en fragiele toetsen; minimalistisch maar wonderschoon.

De akoestische gitaar bepaalt vaak het geluid van de band, zo ook in Between. Het is het langste nummer van de cd met een speelduur van bijna zeven minuten. De elektrische gitaar en de toetsen nemen al snel het heft in handen, maar dat is geen minpunt. Je vindt sowieso heerlijke gitaarsolo’s van Gilbert Gandil op deze plaat. De verschillende tempowisselingen en de afsluitende Armeense duduk maken het nummer af. Daarmee is het een ijkpunt in het genre progressieve rock met inheemse invloeden.

Het is een inkoppertje, maar de titelsong is het voorbeeld van hoe deze band de Tibetaanse muziek en met name de inheemse instrumenten omarmd heeft. Subtiel en verfijnd, want uiteindelijk trekken de akoestische gitaar en de drums de hoofdrol naar zich toe. Een heerlijke solo van de elektrische gitaar. En naarmate je de cd luistert en analyseert, kan het zomaar zo zijn dat je steeds meer bewondering voor Gandil ontwikkelt. Hij etaleert een breed spectrum aan gitaarspel. De ene keer schurkt zijn spel tegen de blues aan, de andere keer merk je dat hij veel naar David Gilmour heeft geluisterd.

Zanger Richard Pick heeft een typisch Frans accent, wat voor enkelen wellicht storend kan zijn, maar naarmate je het vaker hoort krijgt het iets familiairs. Het voelt als thuiskomen in de muziek van deze band, waardoor het een bijzonder karakter krijgt.

De band eindigt de cd op grootse wijze met een brassfestival van blaasinstrumenten in Wladyslaw’s Marching Band, met in de hoofdrol de basklarinet, de hoorn, tuba en trompet. Vooral de basklarinet is bepalend voor het geluid. Het levert een bijzondere beleving op. Dat instrument vinden we zelden binnen de progressieve rock, en hier grijpt het gewoon de hoofdrol! Ook het harmonium dat later aanhaakt zorgt voor een bijzonder vervolg, om maar niet te spreken van het blazersensemble dat de track afsluit. Prachtig.

Met het album creëert de band een goede basis voor Progwereld om het overige werk van Siiilk eens te ontdekken!