Sonus UmbraAlbum

Sonus Umbra is een band die zijn oorsprong heeft in Mexico, maar inmiddels als Amerikaanse groep te boek staat. Spil van de band is oprichter Luis Nasser die inmiddels in Chicago zijn residentie heeft. Sonus Umbra bestaat al geruime tijd, het debuut “Snapshots From Limbo” komt al uit 2020. “Liminality” is het achtste album van deze formatie. Lang niet alle cd’s zijn gerecenseerd op Progwereld, en ook niet altijd even lovend, al zag collega Fred Nieuwesteeg positieve ontwikkelingen bij het album “A Sky Full of Ghosts”. Ik kende eerlijk gezegd Sonus Umbra nog niet, dus ik ga er met open vizier erin.

De ontstaansgeschiedenis van “Liminality” is bijzonder. Bij Luis Nasser werd een hersentumor vastgesteld die zo ernstig was dat er twee operaties nodig waren om hem te verwijderen. Tijdens zijn verblijf op de intensive care voelde Nasser dat hem de vraag werd gesteld: kies je voor de dood of het leven? Nasser koost uiteraard voor het leven. Hij schreef de muziek zo snel mogelijk op servetjes en verliet daarmee het ziekenhuis. Toen hij later in gesprek ging met Rosa María Sánchez García, aan wie het album is opgedragen, werd Nasser duidelijk hoe de muziek gestalte zou krijgen.

Het album begint beklemmend met Electronic Death Music Pt 1. Een pulserende beat trekt je de muziek in. Het nummer is wel vrij druk: het buitelt allemaal over elkaar heen. De zanglijnen zijn best wel toegankelijk. Opvallend is de rol die de saxofoon en de fluit in dit nummer krijgen.

Patient Spider is het tweede nummer. Het liedje begint met rustig gitaarspel en fluit, daardoor krijg het een pastoraal karakter. Op een gegeven moment verandert de stemming en wordt de sfeer wat ongemakkelijk en onheilspellend. Deze sfeer wordt neergezet met een gitaarsolo, maar ook met name door de scheurende saxofoon. Weer valt op dat de zanglijnen juist heel toegankelijk zijn. Dit zorgt voor een mooi contrast.

Ook Rubicon begint rustig, met cello en gitaar. Het is behoorlijk beklemmend. Nu is het met name de fluit die de onheilspellende sfeer verklankt. Dit wordt voortgezet in Electronic Death Music Pt 2 met zware metalriffs als bedje waar de fluit mag over soleren. Dit alles roept Jethro Tull als referentie in herinnering. De licht euforische finale geeft een hoopvol tintje aan de muziek.

Met Uniquely Human komt veel samen. Hardrock, Porcupine Tree, chaos, maar ook weer de pastorale symfo. Ik vind met name het mooie melodramatische slot erg sterk. Sonus Umbra komt met Pain Is Beauty met een lekker nummer op te proppen. Dit is een wat swingende song met wat popelementen. Met Hole in a Hole besluit de band dit interessante album. Het lied stopt wat abrupt, als een boek of film met een open einde.

Zoals gezegd, ik ben met open vizier erin gegaan. Sonus Umbra heeft mij positief verrast. Het vergt wel enkele luisterbeurten, maar daarna ontdek je steeds meer. Zeker in het begin balanceert Sonus Umbra een beetje op het randje: ik vind het wel interessante muziek, maar niet per se heel mooi. De toegankelijke zanglijnen, de verrassende instrumentatie, de traditionele symfonische rock, en de ongemakkelijkheid zorgen er samen voor dat er iets ontstaat dat moeilijk in een hokje te stoppen is. Onder aan de streep is “Liminality” een verrassend goede plaat.