Spriggan Mist Album

Spriggan Mist, zo vertelt Wikipedia, is een Britse band uit Bracknell, die in 2008 is opgericht door het echtpaar Baz en Maxine Cilia. Sindsdien heeft de band veel wisselingen gekend, maar sinds 2018, met de komst van zangeres Fay Brotherhood en gitarist Neil Wighton, zit de vaart er pas goed in.

De band combineert pagan folk met hardrock en prog, al is dat laatste element niet altijd evident. De combinatie van fluiten en overstuurde gitaren maakt van Spriggan Mist een soort heavy Clannad, maar dan met Siouxsie Sioux of Kate Bush achter de microfoon. Dat is wel wat te veel eer, hoor. Mevrouw Brotherhood, die er op het podium bij loopt als een kruising tussen een elf en een eland, doet haar uiterste best, maar komt – misschien wel daarom – niet echt in de buurt van haar voorbeelden. Hoewel ze best goed zingt, moet ik wennen aan haar maniertjes en wat overdreven geacteerde zang. Aan de andere kant: ze zingt natuurlijk wel over rare en griezelige wezens.

Het lijkt erop, maar echte bewijzen krijg ik niet, dat “The Glare” een vervolg is op conceptalbum “Isambard the Mechanical Dragon” uit 2022. Isambard heeft kennelijk een club volgelingen gekregen, waarover hier verteld wordt. Pin me er niet op vast, de bijsluiter geeft geen nadere informatie, en de teksten vol magische wezens en pagan rituelen zijn te cryptisch, maar bijvoorbeeld in The Cult komt zijn naam steeds weer voorbij.

Spriggan Mist is geen band uit de hoofdklasse, maar ik vind de muziek toch wel erg fraai. Luister bijvoorbeeld naar het einde van Crystal Caves, waar de sologitaar mooi samensmelt met de kromhoorn, of naar The Cult, waar gitarist Neil Wighton een hoofdrol speelt. Lekker stevige, zeer toegankelijke liedjes met een kop en een staart. Mooie koortjes, een fijne ritmesectie, en de toevoeging van akoestische instrumenten is altijd een pluspunt. Daarbij zijn de nummers afwisselend, vaak onderbroken door mooie, instrumentale passages. Geen hardcore prog, maar meer dan aardig.