Steve HackettConcert

Steve Hackett is weer eens in het land. De tour heet ditmaal ‘Best of Genesis & Solo Gems’. Kijk, dat doet een proghart sneller kloppen. Ik weet het, de man treedt vaker op, heel vaak zelfs. En hij doet daarbij evenzo vaak Nederland aan. Maar iedere keer weet de levende legende weer volle zalen te trekken, zoals ook dit keer in de Zoetermeerse progtempel Poppodium Boerderij. Twee keer achter elkaar zelfs dit weekend. Beide keren stonden er lange rijen buiten het theater om een plekje binnen te bemachtigen. De begeleidingsband was ditmaal op twee plaatsen gewijzigd: de Duitse drummer Felix Lehrmann, bekend van onder andere The Flower Kings, heeft het stoeltje van Craig Blundell overgenomen.

De tweede vervanging gold de vaste toetsenist sinds decennia en bovendien ook de musical director: Roger King. Die had enigszins verrassend zijn vertrek aangekondigd en werd vervangen door de Zweedse toetsenist Lalle Larsson, eveneens bekend van The Flower Kings, maar ook van Karmakanic en Agents of Mercy. Beide musici zouden nauwelijks onderdoen voor hun befaamde voorgangers, maar daarover later meer. Zoals vooraf aangekondigd zouden Hackett en de zijnen voor de pauze zijn solowerk ten gehore brengen en na de pauze de overbekende Genesisnummers, en zo geschiedde.

Om half negen precies klinken de dreigende tonen van The Devil’s Cathedral door de volgepakte zaal. De ogenschijnlijke muzikale chaos en daaruit ontstane kakofonie wordt door de fans enthousiast begroet. Dat geldt nog in hogere mate voor het uit 1978 daterende Every Day, voorafgegaan door een introductie van de band door Hackett. De heroïne-song met vierstemmige zang en solospots voor zang en gitaar gaat erin als koek. Dan volgt een noviteit: een nummer van het nog uit te brengen nieuwe studioalbum waaraan momenteel hard gewerkt wordt met onder andere een orkest. Dat laatste is goed te horen: The Sea Inside kent een zwaar orkestraal arrangement, maar de rocksong heeft ook solozang en gitaarwerk van de meester zelf.

Ace of Wands is op zichzelf al een snel nummer, maar krijgt nu wel heel veel tempo mee. De piccolofluit en saxofoon van Rob Townsend verliezen het nipt van de geweldige extralange toetsensolo van Lalle Larsson, die voor het eerst van zich laat horen. Publieks- en persoonlijke favoriet Spectral Mornings krijgt de zaal direct plat. Hier klinkt een schitterende versie van het prijsnummer van het gelijknamige, in Hilversum opgenomen album uit 1979, mede dankzij de dwarsfluit van Townsend.

Camino Royale uit 1983 is het volgende nummer op de setlist. Rob Townshend verzorgt een heerlijke jazzy solo op zijn tenorsaxofoon. Het is alsof je in de Blue Note zit. Een knipoog naar de zojuist overleden Sonny Rollins? Hackett zelf maakt het karwei af met een voor zijn doen ongekend wilde, bluesy gitaarsolo. Het einde van het ‘Solo Gems’-gedeelte wordt gevormd door het laatste, instrumentale deel van Shadow of the Hierophant, eindigend in een enorme climax met sax en baspedalen. Dan is het tijd voor een pauze van ongeveer twintig minuten.

‘Best of Genesis’: geen slechte titel voor het tweede deel van de show. Wederom dreigende tonen, ditmaal van Watcher of the Skies, met een grote rol voor Larsson. Dancing with the Moonlit Knight is speelser, en vormt een mooi contrast met de opener. Veel gitaar, zowel zes- als twaalfsnarig in The Cinema Show, met ruimte voor solo’s op saxofoon en vooral toetsen, met een formidabele Lalle Larsson. Het nummer loopt naadloos over in Aisle of Plenty, waarna Lalle mag laten horen waarom hij door Steve gekozen is om Roger King te vervangen. Zijn piano-improvisatie, met stukjes Selling England erin verwerkt, is fabelachtig. Zijn spel heeft meer weg van Wakeman dan van Banks, vloeiend en virtuoos, 750 man zijn zo stil als een muis.

De solo loopt als vanzelf over in Firth of Fifth, het Genesis-nummer waar Hackett nadrukkelijk zijn handtekening op heeft geplaats. Het ontlokt hem de uitspraak ‘amazing stuff’. Het publiek is het volledig met hem eens. Het ruim twintig minuten durende magnum opus Supper’s Ready sluit dit deel van de show af. ‘Perfect for a single’ is Hackett’s droge Engelse commentaar. De bandleider stopt steeds meer kleine improvisaties in zijn gitaarspel. Ook een eervolle vermelding voor Nad Sylvan. Hoe sommigen diens stem toch kunnen vergelijken met die van Peter Gabriel is mij een raadsel, maar dit doet hij uitstekend. Het dak gaat eraf.

De toegift start met Dance on a Volcano. Veel rook en rood licht, het volume gaat omhoog. Felix Lehrmann krijgt de kans zijn kunsten te vertonen tijdens een korte drumsolo die overgaat in een stukje Slogans en het onvermijdelijke Los Endos. Een minutenlang applaus is het verdiende loon van de zes muzikanten op het podium na ongeveer anderhalf uur optreden.

Het valt op dat Steve’s stem iets zwaarder is dan normaal. Hij ziet er ook iets ouder uit, de lijnen in zijn gezicht zijn goed zichtbaar. Zijn gitaarspel is echter nog steeds ongeëvenaard. De kenmerkende zwevende, bijna spookachtige toon is nog steeds aanwezig. Het geluid is sowieso prima, de lichtshow mag zelfs als uitstekend worden beoordeeld. Het publiek reageert uiterst enthousiast. Een aantal aanwezigen is er tweemaal bij en luistert naar een minimaal aangepaste setlist. Ook opmerkelijk: een aantal zogenaamde fade-outs in plaats van abrupte eindes.

We hebben het al vaker gezien, vaker gehoord ook, niets nieuws onder de zon, maar elke keer weer levert Hackett topkwaliteit. Hoe lang gaat-ie nog door? Onbekend, maar ik zal er weer zijn de volgende keer, net zoals het gros van het publiek deze avond.