Steve Morse BandAlbum

De Amerikaanse gitarist Steve Morse heeft heel wat op z’n muzikale kerfstok. Hij begon zijn carrière in de jaren zeventig met de progressieve rockband Dixie Dregs. Zijn bovengemiddeld goede gitaarspel, waarin hij ook stijlen verwerkte als country, jazz, funk en hardrock, maakte hem een graag gewilde muzikant. Zo trad hij toe tot Kansas, waar hij eind jaren tachtig vijf jaar lang de vervanger was van Kerry Livgren. Vervolgens speelde hij van 1994 tot 2022 bij Deep Purple. Ook hebben zijn verrichtingen bij bands als Flying Colors en G3 de nodige bellen doen rinkelen.

Naast dit alles houdt de workaholic er ook nog een productieve band onder z’n eigen naam op na. Van 1984 tot 2009 verschenen dertien sterke albums. Het was dus zestien jaar lang stil aan dat front, hetgeen absoluut te maken zal hebben gehad met zijn drukke agenda en de zorg voor zijn zieke vrouw die uiteindelijk overleden is. Muzikanten zijn echter ondoorgrondelijk.

Morse verrast vriend en vijand door met de vaste bezetting van de Steve Morse Band (bassist Dave LaRue en drummer Van Romaine) een ijzersterk nieuw album af te leveren. Zoals altijd gutst de virtuositeit uit de boxen, zowel van Morse zelf als van zijn bandgenoten. Het is moeilijk om het kunnen van Morse in woorden uit te drukken, je moet het gewoon horen. Hij speelt met zoveel zeggingskracht en souplesse. Elk loopje is een gevoelsarmada van vurigheid, die wars is van stijlen. Steve Morse is een stijl op zich.

De titel van het album “Triangulation” is een term uit de luchtvaart die gebruikt wordt bij het navigeren. Morse kan het weten, hij is namelijk van huis uit zelf piloot. Ook is “Triangulation” een passende titel: de verwijzing naar de drie zijden van een driehoek slaat uiteraard ook op de bezetting. Het is keer op keer verbluffend hoe enorm Morse en LaRue klinken alsof ze een eeneiïge tweeling zijn. Tel daarbij op dat het levendige drumwerk van Romaine uitermate goed aansluit bij de verrichtingen van beide bruisende weldoeners, en je hebt wederom een sterk album. Ik zeg: de sterkste van de trits.

We krijgen negen weelderige composities voorgeschoteld. Break Through hakt er direct stevig in. Het is zalig om te horen hoe Morse zijn robuuste riff steeds een andere setting geeft. Soms is het bijna soleren wat hij doet, dan weer geeft hij de gelegenheid aan de slappende basgitaar, of komen de drums met aanstekelijke rim shots. Morse is een uitermate slim componist die precies weet wat een nummer nodig heeft, en wat niet. De gelaagdheid is dan ook altijd subliem.

Het daaropvolgende Off the Cuff is een speels nummer met een spontane groove, alsof het om een jamsessie gaat. Aanvankelijk lijkt het even dat het de kant opgaat van de pure rock ‘n roll, maar al spoedig zit je in funk- en bluessferen, inclusief enkele melodieuze thema’s en een vingervlugge gitaarsolo. Het tamelijk ingetogen The Unexpected is een pareltje. Dit symfonische meesterwerk zit vol fonkelende melodieën en mooie harmonieën, maar er zijn ook krachtige akkoorden en indrukwekkende baspartijen.

Een opmerkelijk nummer is het epische Tumeni Partz, waarin de bandleden alles dat in ze zit eruit gooien. Deze titel is trouwens een verwijzing naar het nummer Tumeni Notes van het album “High Tension Wires” uit 1989. Het is werkelijk abnormaal goed, deze 694 tempo- en sfeerwisselingen. Op “Triangulation” maakt Morse in vier nummers gebruik van gastmuzikanten. Omdat al deze bijdragen zeer noemenswaardig zijn, komen ze hier voorbij. In het dampende TexUS is het de beurt aan de fenomenale gitarist Eric Johnson om het nummer met mooi tweestemmig gitaarspel nog beter te maken dan het al is.

Het sterke van het album is dat Morse alles zo fraai heeft gearrangeerd. De gelaagdheid is schitterend, en zo krijg je in March Of The Nomads de doedelzak van Scott Sim om de oren. De muziek van het titelnummer is mede door inbreng van John Petrucci even pittig, maar over het algemeen is het nummer niet noemenswaardig heavier dan de rest. Het album sluit af met het fonkelende Taken by an Angel dat speciaal voor de uitvaart van de vrouw van Morse is geschreven. Net als toen is hier ook zoon Kevin van de partij om het samen met zijn vader uit te voeren.

Steve Morse is door een zware tijd gegaan met de mantelzorg voor zijn zieke vrouw, uitmondend in haar overlijden en de daarmee gepaard gaande tijd van rouw. Vaak zie je dat muzikanten een dergelijk donkere periode om weten te zetten in een briljant album.