SyrekAlbum

Een groot boek wordt op tafel gelegd en opengeslagen. Een mystieke stem start het verhaal opnieuw. En zo worden we uitgenodigd om de twee kleine wezens te volgen die we mogelijk hebben leren kennen in hun eerste “Story”. Ondanks dat het laatste nummer op dit album The End heet, mogen we toch weer op avontuur. In dit vervolg, makkelijk genaamd “Story 2”, wordt het verhaal voortgezet van de twee kleine, grote vrienden.

We horen hoe de twee naamloze wezens in hun droom worden uitgenodigd om op avontuur te gaan. Naar de andere kant van de zee. Op weg naar een ijzig gebied, om daar op zoek te gaan naar de donkere koning. Wat dat betreft een standaard fantasieverhaal, dat een goede kapstok biedt om de muziek aan op te hangen. De verteller van dit verhaal, Keith Szarabajka, herkende ik meteen van het computerspel Darksiders, maar hij blijkt nog veel meer spellen ingesproken te hebben. Hij heeft een erg goede stem om dit verhaal interessant over te brengen.

Het verschil met het eerste deel “Story” is dat Terry Syrek deze keer al (grotendeels) wist wie de muziek zou spelen. Hierdoor zijn de partijen deze keer nog meer naar de persoon geschreven. En wat voor een band hij bij elkaar heeft gebracht. Bryan Beller (basgitaar) en Marco Minneman (drums) kennen we van het instrumentale trio The Aristocrats. Lalle Larsson is toetsenist van Karmakanic. Deze bands kunnen we meteen wel als invloeden benoemen van dit nieuwe verhaal. De viool die we op het eerste album als toevoeging hoorden is nu ingeruild voor een nyckelharp. Een soort draailier, maar dan bespeeld als een viool.

Het gitaargeluid van Terry Syrek heeft een mooie volle sound en lijkt sterk op dat van John Petrucci, zoals we die horen op onder andere zijn soloplaten “Suspended Animation” en “Terminal Velocity”. We horen dus minder een digitaal geluid als dat van menig sologitarist tegenwoordig. Daarnaast wil ik bassist Mohini Dey ook niet onbenoemd laten. Zij is van origine een jazzbassist en is technisch erg begenadigd. En dat is voor deze muziek ook zeker nodig, want de composities van Terry Syrek kunnen het best omschreven worden als Planet X of Liquid Tension Experiment op steroïden. Luister maar eens naar de single Snow?, Snow! die uitgebracht is als preview voor dit album, waarop wordt geprobeerd zoveel noten te spelen als er sneeuwvlokken in een storm zitten.

Het grootste verschil met het eerste album is dat op “Story 2” de productie helderder is, waardoor de muziek veel sprankelender klinkt. Het knalt wat meer en daarnaast komen de instrumenten veel beter tot hun recht. Bijna elk muzikaal nummer, er zijn ook enkele nummers met alleen vertelling, zou ik kunnen voordragen. Dat ga ik dus ook niet doen, maar het eerdergenoemde Snow?, Snow! is een goede vertegenwoordiger van het album. Ook naar The Battle of Lumlin Homlet heb ik met een grijns geluisterd. De enige kleine kanttekening die ik kan noemen bij dit album is dat de verteller redelijk vaak aan het woord komt. En hoewel ik hem hier een erg mooie stem voor vind hebben, haalt de frequentie soms de flow uit het album. Gelukkig zijn de lange stukken verhaal als aparte nummers in de cd opgenomen, waardoor je deze wel kunt overslaan.

Al met al is “Story 2” een geweldige instrumentale opvolging geworden van het eerste verhaal. Als je van instrumentale progressieve rock en metal houdt waarbij je niet kijkt op een nootje meer of minder, zou ik dit album zeker een kans geven. Mijn instrumentale uitschieter voor het jaar 2025.