Tale CueAlbum

Natuurlijk, 34 jaar is een lange tijd, maar de Italiaanse band Tale Cue vond dat er nog ‘unfinished business’ te doen was. Daarom kwamen zangeres Laura Basla, gitarist Silvio Masanotti, en toetsenist Giovanni Porpora weer bij elkaar om een nieuw album op te nemen. In Alessio Cobau werd een nieuwe drummer gevonden. En het moet worden gezegd, “Eclipse of the Midnight Sun” is een overtuigend album geworden. De muziek heeft iets wat ik heel aantrekkelijk vind, iets mysterieus. Het zijn niet de stapelende gitaarsolo’s of aanstekelijke refreinen die mij naar het album trekken. Het zijn meer de sferen die “Eclipse of the Midnight Sun” tot een sterke plaat maken.

Even kort wat geschiedenis. Tale Cue werd in 1988 opgericht nadat Basla, Masanotti en Porpora met elkaar in een coverband hadden gespeeld. In 1991 werd het debuutalbum “Voices Beyond My Curtain” uitgebracht, met als prijsnummer het lange The Knell. Een jaar later gooide de band het bijltje erbij neer. De muziek vindt zijn fundament in de neo-prog van begin jaren tachtig, dus het ‘oude’ Marillion en Twelfth Night. Door de vrouwelijke zang plopt ook een band als La Tulipe Noire naar boven. Plus de Italiaanse zwierigheid als kers op de taart. De muziek is behoorlijk emotioneel geladen. Laura Basla zorgt ervoor dat de melancholie nog extra dik wordt aangezet. Bovendien moet deze zangeres behoorlijke lappen tekst zingen in de nummers. Verwacht dus niet veel lange solo’s en/of muzikale intermezzo’s.

Wat mij verder opvalt aan dit album is dat Tale Cue het beste voor het laatst heeft bewaard. Met name de laatste drie nummers vind ik heel mooi. Het album begint met het donkere Voices from the Past als een ouverture, en gaat over in het sfeervolle en wat folky The Rage and the Innocence. Het begin is dromerig. Daarna volgt een theatraal uptempogedeelte. Soms is de muziek wat slepend (Suntears), dan weer sneller en compacter (Gordon Sinclair), fraai symfonisch (Tides), of wat harder (The Cue).

Met Lady M laat Tale Cue echt zijn kunnen horen. Een mooi slepend begin met akoestische gitaar en mellotron. Daarna komt de bezwerende zang van Basla over de muziek zweven. In dit nummer zijn zowel gitaar- als toetsensolo’s te horen, en dat geeft de muziek nog zoveel extra’s.

Ook heel fraai is We Will Be Back Once More. Dit nummer wordt gekenmerkt door een mooie opbouw. De melancholie druipt er van af. Ik vind dit zo’n nummer dat je steeds op repeat zet. Het album eindigt met het langere Vertigo van tien minuten. Dit is een expressief nummer met typisch Italiaanse elementen. Alle registers gaan open qua melodie, dramatiek en zwierigheid.

Ik vind dat Tale Cue een heel interessant en overtuigend album heeft gemaakt, dat modern klinkt, maar wel een jaren negentig vibe heeft. Bovendien is het zo’n cd die bij elke luisterbeurt mooier wordt.