Alan Parsons Project, The

The Turn Of A Friendly Card

Info
Uitgekomen in: 1980
Heruitgave: 2008
Land van herkomst: Groot-Brittannië
Label: Sony BMG Music
Websites: The Alan Parsons Project, Eric Woolfson, Alan Parsons
Tracklist
May Be A Price To Pay (4:57)
Games People Play (4:21)
Time (5:02)
I Don't Wanna Go Home (4:56)
The Gold Bug (4:33)
The Turn Of A Friendly Card:
· The Turn Of A Friendly Card (Part One) (2:39)
· Snake Eyes (3:17)
· The Ace Of Swords (2:58)
· Nothing Left To Lose (4:03)
· The Turn Of A Friendly Card (Part Two) (3:12)
Bonustracks:
May Be A Price To Pay [Intro - Demo] (1:32)
Nothing Left To Lose [Basic Backing Track] (4:35)
Nothing Left To Lose [Chris Rainbow Vocal Overdub Compilation] (2:02)
Nothing Left To Lose [Early · Studio Version With Eric's Guide Vocal] (3:11)
Time [Early Studio Attempt] (4:42)
Games People Play [Rough Mix] (4:32)
The Gold Bug [Demo] (2:49)
Alan Parsons: toetsen
Eric Woolfson: toetsen, zang op Time en Nothing Left To Lose
Met medewerking van:
Ian Bairnson: gitaar
Stuart Elliot: drums, percussie
Elmer Gantry: zang op May Be A Price To Pay
David Paton: basgitaar
Andrew Powell: orkestarrangementen
Chris Rainbow: zang op The Turn Of A Friendly Card (Part One en Part Two) en Snake Eyes
Lenny Zakatek: zang op Games People Play en I Don't Wanna Go Home
The Dutch Collection (2006)
Gaudi (1987)
Stereotomy (1985)
Vulture Culture (1985)
Ammonia Avenue (1984)
Eye In The Sky (1982)
The Turn Of A Friendly Card (1980)
Eve (1979)
Pyramid (1978)
I Robot (1977)
Tales Of Mystery And Imagination : Edgar Allan Poe (1976)

De compositorische samenwerking van Alan Parsons en Eric Woolfson behoort tot de productiefste van zijn tijd. Liefst tien conceptalbums schreef het duo in een tijdsspanne van twaalf jaar en de vijfde hiervan, “The Turn Of A Friendly Card” is een van de succesvolste exemplaren hiervan.

Voor de criticus is schamperen nooit echt moeilijk geweest bij The Alan Parsons Project: de muziek neigt, onder meer dankzij Parsons’ intensieve studiowerk, vaak wat naar het steriele. Daarnaast zijn de herkenbare elementen per plaat soms wel wat erg talrijk: de vrij losse concepten, de instrumentaaltjes (soms volwaardige nummers, soms niet meer dan verbindende elementen), de zoete (soms ook gewoon gladde) ballades, de vele betrokken studiomusici (inclusief zangers) die professioneel opereren, maar de enige onlosmakelijke muzikale identiteit aan de man achter de knoppen overlaten, etc. etc. Je zou bijna gaan concluderen dat de platen onderling wat inwisselbaar zijn, dat het een beetje naar confectiepop neigt…

De tien albums zijn zeker niet zonder hun respectievelijke mindere momenten. Op “The Turn Of A Friendly Card” komen we er evenwel niet veel tegen. Het lijkt wel of elk van herkenbare elementen op deze plaat zijn beste representatie vindt. Het casino als concept (wat zo veel metaforische waarde voor het maken van keuzes en wagen van gokjes in het leven biedt als de luisteraar erin horen wil) biedt stof voor een herkenbare serie liedjes die een coherentere indruk achterlaten dan enig ander album van het project.

Muzikaal komt dit vooral tot uiting in het titelnummer, dat oorspronkelijk samen met het instrumentale The Gold Bug een plaatkant vulde. Het is een fraai epic waarin knap gebruik gemaakt wordt van terugkerende thema’s, al doen de indertijd met zorg op locatie opgenomen geluidseffecten in Snake Eyes tegenwoordig wat koddig aan. Tussen het openende en afsluitende deel wordt bij vlagen zelfs stevig gerockt; niet dat het project zich hier nu in één liga begaf met de tijdgenoten die The Ace of Spades bezongen, maar toch…

De nummers op de aloude A-kant staan meer op eigen benen. Time is wellicht de mooiste ballade die  de heren ooit op de wereld losgelaten hebben. En dan te bedenken dat Alan Parsons het idee van Eric Woolfson achter de microfoon tot hier toe maar zo-zo vond… De intro van May Be A Price To Pay biedt eerst een glansrol aan Andrew Powell en daarna aan David Paton. In deze context had The Gold Bug eigenlijk ook op de oorspronkelijke A-kant moeten staan, maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben. Het blijft in elk geval een fascinerend nummer.

Met nogal wat opeenvolgend uitstel wordt vanaf 2007 het gehele repertoire van The Alan Parsons Project in geremasterde vorm opnieuw uitgebracht. Onder Parsons’ bezielende leiding klonken de eerdere releases al als een klok, maar vooruit, er is wederom enige (marginale) verbetering geboekt. Verder ontbreken ook de onvermijdelijke bonustracks niet. In dit geval is dat allemaal neerslag van inleidende schermutselingen tot het voorliggende album. Deze zijn als curiositeit best een keer aardig om te horen, maar buiten het hardcore fangebeuren zal dit voor weinig mensen van echt essentiële betekenis zijn. De demo-intro van May Be A Price To Pay laat horen welke meer proggeoriënteerde kant Andrew Powell nog op had kunnen gaan. Een Time zonder tekst is toch niet echt veel… al gaat nu wel de langgekoesterde wens van een karaokeversie in vervulling. Bij Games People Play wordt een “rough mix” beloofd. Horen we de heren nu eindelijk een keer ongecontroleerd echt los gaan? Nee, op een wat jolig bedoeld aftellen na, is het ook hier de bekende controle die de klok slaat.

De grootste misser van Sony / BMG is wat mij betreft toch wel het schrappen van de teksten uit het boekje. De liner notes die ervoor in de plaats gekomen zijn, zijn op zich ook best aardig, maar als ik moest kiezen… of is dit een extra argument waarom de Alan Parsons-diehard toch wel alle versies van het album in huis moet hebben?

Een net weer iets verder geremasterd geluid, een serie niet al te interessante bonustracks, wat is nu eigenlijk de winst? Dat een goed progpopalbum, namelijk “The Turn of a Friendly Card” van The Alan Parsons Project, weer een tijdje in alle cd-winkels ligt en nog tegen een schappelijke prijs ook. En dat is op zich al voldoende goed nieuws.

Casper Middelkamp

CD:
Koop bij bol.com

LP:
Koop bij bol.com

Send this to a friend