Ceres Phenomenon, TheAlbum

The Ceres Phenomenon is een nieuwe Nederlandse band rondom de Timelock-leden Ruud Stoker (zang), Julian Driessen (toetsen) en Mike Boekhout (drums), die aanvulling krijgen van gitarist/bassist Ron Koel. Dankzij deze heren kunnen we op dit gelijknamige debuutalbum een zalig progressief rockgeluid omarmen dat geïnspireerd is door bands als Pink Floyd, Kansas en Saga. De vier muzikanten zijn enorm gewaagd aan elkaar en dat maakt dit 73 minuten durende conceptalbum tot een fijne luisterervaring.

Wie van sci-fi houdt, kan z’n hart ophalen aan het door Ruud Stoker geschreven beeldende verhaal dat aan dit album ten grondslag ligt. Het gaat over Sentem, een verkenner die er door de Aarde op uit gestuurd is om te onderzoeken wat er misgaat op de mysterieuze en gevaarlijke planeet Ceres. Hij constateert er oorlog en maakt kennis met Dividio, een van de laatste overlevenden van het volk Mekonia. Dividio legt uit dat Ceres wordt aangevallen door een oorlogszuchtige beschaving die het blauwe kristal wil veroveren: een stof die genezende en zelfs onsterfelijke eigenschappen heeft. Uiteindelijk weten Sentem en twintig Mekonianen te ontsnappen, waarna Ceres geraakt wordt door een meteoriet en in drie stukken uiteen splijt. Je kan dit concept minutieus nalezen in het zestig pagina’s tellende cd-boekje, dat daarnaast vol staat met diverse foto’s van de NASA.

Je kunt ervan uitgaan dat de muziek het verhaal heel goed weet te dragen en met de hoge, meeslepende stem van Ruud Stoker ga je moeiteloos door de achttien nummers van dit album heen. De muziek is voor het merendeel geschreven door óf Julian Driessen óf Ron Koel en soms door beiden. Slechts in één nummer staat Mike Boekhout in de credits; het instrumentale Supernova. Het album heeft een prettige balans tussen vocale en instrumentale passages, waardoor Driessen en Koel als solisten goed van zich kunnen doen spreken.

De cyclus begint heerlijk instrumentaal met het Pink Floyd-achtige Space Signs, een intro met statige toetsenakkoorden en subtiele gitaar. Alle nummers daarna zijn ondergebracht in vier blokken en dat vind ik buitengewoon fijn.

Het eerste blok gaat uitstekend van start met de instrumentale progmetalsong Incident On Ceres, waar sterk gitaarwerk opvolging krijgt van een fraaie toetsensolo. Je zou dit moment kunnen beschouwen als typerend voor het album en dan sla je geen modderfiguur. Met Between The Stars introduceert Stoker zich met z’n melancholische stem en hij zorgt direct voor een vertrouwd geluid. Het nummer heeft een balladachtige allure en dan is het goed om te horen dat het uitmondt in een marcherend stuk. Attractiviteit staat hoog in het vaandel bij de mannen. Als het nodig is komt er een kampvuurliedje voorbij en het staat nog goed ook. Dit blok sluit geweldig af met Exploring The Surface. Het heeft uiteraard een tot de verbeelding sprekend intro, gevolgd door een dampend bandnummer waar Driessen een loopje neemt met je proghart.

In het tweede blokje, Searching For Life genaamd, horen we eerst de gedragen nummers They Emerge At Night en Eye Contact. Ze zetten precies de juiste sfeer neer voor het concept dat verder gaat met het gefluisterde Rain And Rocks en het tingelende Away From Us, dat aan het eind iets aan Eloy doet denken. That Being Said is een euforisch instrumentaaltje dat de vastberadenheid van Sentem en Dividio uitdrukt om hun missie te volbrengen, het wegvluchten met alle overige Mekonianen.

Blokje drie is het kortste hoofdstuk maar zeker niet het minste. Isolation kent een zogeheten bombardonritme, dat een flink stuk tekst kent en afwisseling zoekt met slepende gitaartonen. Opmerkelijk is de enorm lange fade out, een compositie-tool par excellence. Rhea, dat over een mysterieuze beschermengel gaat, begint wat donzig en de Toto-achtige brassgeluiden willen gelukkig niet jubelen. Ook de samenzang met Pauline van Dijk heeft precies dat zalvende dat nodig is. Trapped And Uneasy kerft het geluid van The Ceres Phenomenon nog het beste uit, aangezien ook dit nummer weer een attractieve mix is van progressieve rock en een klein scheutje progmetal. Luister en geniet.

Ook het vierde blokje laat weer die niet te versmaden Ceres-extravaganza horen. Smaakvolle, niet al te heftige progmetalachtige muziek vult de ruimte, afgewisseld met onder andere een hoekige instrumentale track.

Het is op z’n minst opmerkelijk dat de band de volle speelduur van bijna vijf kwartier weet te boeien. Het beeldende concept, maar zeker ook de individuele spelkwaliteiten en de afwisselende composities hebben daar grotendeels voor gezorgd.