The Chronicles of Manimal and SamaraAlbum

Vooropgesteld: Ik heb niks met grunts, laat staan met screams en ik ben niet de enige. Het is me te veel een gimmick en bovendien vind ik het ronduit lelijk klinken. Toch kan ik de burlgeluiden die in de muziek van The Chronicles of Manimal and Samara (TCOMAS) opdoemen enigszins waarderen, aangezien ze behoorlijk creatief in de heavy metal van de band zijn aangebracht.

TCOMAS maakt sowieso vindingrijke muziek. Ze opereren als duo, bestaande uit de Italiaan Andrea Papi en de uit Singapore afkomstige Daphne Ang, en maken met een klein instrumentarium van gitaar, basgitaar en drumcomputer muziek waarin cleane zang, poëzie, grunts en screams verweven zijn. Dit tweetal, dat vanuit het Verenigd Koninkrijk werkt, levert met het hier besproken “Misantropi” hun vierde album af. We zullen eens kijken wat ze hierop in petto hebben.

Het album opent met het beklemmende titelnummer Misantropi en het lukt me keer op keer niet om m’n kompas te zetten. Het is om beurten atmosferisch, Ozzy Osbourne-achtig rockend en zelfs nijdig van uitstraling. Het is vooral een richtingsloos nummer waar ik liever een pas voor op de plaats maak. In het daaropvolgende 128 is het allemaal iets beter gestructureerd. De zang van zowel Ang als Papi blijft tenminste hangen. Niet dat we er dan al zijn. Vervolgens doen de grunts en screams hun zegje. Het riff-georiënteerde Divided doet nog enigszins aardig aan, Superstupidity absoluut niet. Het wil natuurlijk niet helpen dat ik dit soort vocale tralala eigenlijk per definitie verban. Het op een log ritme steunende

The Last Plague is dan weer een stuk leuker, toch is het amateuristische geluid met een ritmetikker uit de vorige eeuw ook hier een domper. Inside begint hoopvol maar als halverwege Papi begint te ‘zingen’ ben ik een blokje om. Het zijn veel goede bedoelingen maar daar blijft het dan bij.

Het is allemaal wel duidelijk en ook de laatste drie nummers Girotondo, Lucky Ducker en Cannibal Mind passen helemaal in bovengenoemd plaatje. Het album strandt helaas al zodra de muziek nog maar even klinkt. De verrichtingen van de twee roepen al snel zoveel antipathie over zichzelf af dat het een ware beproeving is om de cd in z’n geheel te beluisteren en da’s nie goe.