The Imperfectionist CollectiveAlbum

De man achter The Imperfectionist Collective is Leo Koperdraat, die we kennen van de band Fractal Mirror. Dit is zijn eerste soloalbum, waaraan hij twee jaar heeft gewerkt. Tijdens het maken van dit album wilde hij zich ook verdiepen in het mixen. Hij kreeg daarbij hulp van Brett Kull (Echolyn), die al lange tijd fungeert als mentor voor zowel Leo Koperdraat als Fractal Mirror, en van Rhys Marsh.

“Solitaire” biedt een breed scala aan stijlen. Progressieve rock staat centraal, maar er zijn ook invloeden van pop, rock en elektronische muziek te horen. Forgotten is, na het instrumentale And We’re Off, een prettige opener. Het nummer heeft lekker veel vaart, en pop en progrock worden goed gemixt. De drums zijn geprogrammeerd, wat helaas vrij duidelijk hoorbaar is. Sommige fills klinken wat houterig en te bedacht. Ik mis wat schwung. Natuurlijk is het inhuren van een echte drummer kostbaar, maar het was de muziek zeker ten goede gekomen. De toetsen spelen een prominente rol, en dat kun je Leo Koperdraat wel toevertrouwen. Piano, zwevende passages en Fender Rhodes – het klinkt allemaal top.

Die mix van pop en prog komt ook mooi tot uiting in Blue. De opening heeft een vintage sfeer die doet denken aan de jaren dertig. Het nummer heeft een sterke opbouw, waarbij er steeds een laagje wordt toegevoegd. De toetsen zijn wederom geweldig, en de Mellotron-golven zijn een waar feest voor het oor, net als de zwevende toetsen aan het einde.

Leo Koperdraat is niet de beste zanger van ons land, maar hij weet goed wat hij wel en niet kan. Net als in Fractal Mirror kiest hij ervoor om laag te zingen. Dit maakt zijn zang soms wat monotoon. In Reincarnation wordt hij bijgestaan door folkzangeres Katie Barbato. Haar bijdrage maakt de vocalen veel rijker. Koperdraats stem komt beter tot zijn recht wanneer hij harmonieert met een andere zangstem.

Gelukkig biedt de muziek veel variatie, wat ervoor zorgt dat je als luisteraar betrokken blijft. The Safety of Silence is prachtig door de dragende toetsen en digitale orkestraties. Hier zingt Leo een octaaf hoger, en dat werkt mooi. Een van de mooiste stukken vind ik persoonlijk het instrumentale And Breathe, waarin de elektronische elementen voor een filmische beleving zorgen. Bij een volgend album zou Leo best meer ruimte mogen geven aan dit soort instrumentale muziek.

“Solitaire” is een album waar Leo Koperdraat trots op mag zijn, en waar liefhebbers van Fractal Mirror en progressieve pop zeker plezier aan zullen beleven.