The John Irvine Band Album

Wat mij betreft is 2026 muzikaal gezien uitstekend begonnen. Met de kenmerkende plof van een cd op de deurmat belandde ik weer in de wereld die The John Irvine Band heet. “Take Me to Your Leader”, het negende studioalbum, is aan mij toebedeeld om te recenseren. Ik had me van tevoren uiteraard flink ingelezen, maar wat ik hoorde op die ochtend van het prille jaar deed me bijna uit mijn stoel stuiteren van verbazing. 
 
Op basis van het verleden zou je verwachten dat het nieuwe album wederom instrumentaal is, maar niets is minder waar. “Take Me to Your Leader” is namelijk zo vocaal als de neten, en niet in slechts enkele nummers, maar van A tot Z. Ook zien we twee nieuwe leden op dat gebied. Naast leadzanger Gordon Robertson is dat achtergrondzangeres Emma Jean. Het gehele zangsegment doet behoorlijk theatraal aan, en dat past goed bij de jaren tachtigsound van deze muziek. Ik hoor het geluid van Pallas op “The Wedge”, van Rush op “Signals”, maar ik zie ook vergelijkingen met Sagrado, It Bites en zelfs Zappa. Qua stijl is het een meer progressieve variant van hun artrock, waarbij ook vlotte new wave–momenten zijn ingebouwd. 
 
John Irvine komt wederom naar voren als een bovengemiddeld multi-instrumentalist. Niet alleen is hij kundig op de snaren en klavieren, tevens komt hij met mooie melodieën en creatieve vondsten. Ook de drumpartijen van vaste waarde Andrew Scott ademen kwaliteit en geven Schwung aan elk nummer. 

“Take Me to Your Leader” is typisch zo’n album dat precies op maat is, dat gedurende acht nummers in drie kwartier je als luisteraar alle kanten van het banduniversum laat horen. The John Irvine Band stouwt je niet vol met zijn muziek, maar men laat je ook niet met honger achter. In negen van de tien passages gaat mijn denkbeeldige duim dan ook fier omhoog. Neem wat dat betreft de harmonisch fraaie fusionakkoorden in de eerste minuten van opener Wheel of Time, of neem de aanstekelijke refreinen van dat nummer. De gitaarriffs gaan richting Saga, evenals de zang. Ga ook niet voorbij aan de vindingrijkheid van de tweede helft van de compositie.  
 
De geluidskwaliteit heeft weliswaar het niveau dat passend is bij een eigen beheer–product, de nummers echter gaan gewoon hun eigen gang. Het melodieuze Chosen One en het pompeuze Siddhartha zijn hoe dan ook lekkernijen. Het meeslepende Man in the Moon heeft het zelfs in zich om mij kippenvel te bezorgen. Dat is toch de kracht van deze muziek. Wat dat betreft is ook het op de ruimtevaart gebaseerde One Small Step een zaligheid met zijn uitzinnige gitaarsolo en zijn grappige hommage aan The Buggles. A.G.I. en Assembly Line behoren tot de up-tempo nummers en geven het album een positieve flow. Ik zeg ja! Het afsluitende titelnummer Take Me to Your Leader kent de bizarre combinatie van gedragen prog en stoïcijnse Avant, waardoor dit album een bijzonder einde kent. 
 
Het is verbazingwekkend dat John Irvine nu pas een vocaal album met zijn band heeft gemaakt. Als je zulke fraaie zanglijnen en -arrangementen kan schrijven, verdien je een tien met een griffel. Minstens.