The Mavens TelescopeAlbum

De term ‘Mavens Telescope’ verwijst waarschijnlijk naar een onderdeel van NASA’s MAVEN-missie. MAVEN is een ruimtesonde die rond Mars draait en werd gelanceerd om de atmosfeer van de planeet te bestuderen. Een belangrijk instrument aan boord van de sonde is de  IUVS die fungeert als een soort telescoop, maar dan specifiek voor ultraviolet licht. Een MAVENS-telescoop bestaat dus eigenlijk niet echt, tenminste in de ruimte dan.

In Brazilië is sinds 2013 een band actief met de naam The Mavens Telescope. Dat ‘actief’ valt trouwens wel mee, aangezien de band kort na hun debuut-cd “The Seed of True Existence” een periode van tien jaar op non-actief heeft gestaan. Recentelijk is de band weer terug en hoe! Een dijk van een album, “Endurance” genaamd, ligt in de schappen om deze comeback kracht bij te zetten en reken maar dat ze daar uitstekend in geslaagd zijn. De band maakt stevige prog met alternatieve en qua zang zelfs neoprog-achtige sferen richting Jadis. De band zal het goed doen bij liefhebbers van onder andere Steven Wilson, Porcupine Tree, Vola, Leprous en Karnivool. Het gezelschap maakt uitgekiende muziek met een uitstraling die je kan verwachten op basis van hun independent-status.

Ook tekstueel is het allemaal goed doordacht. “Endurance” is een conceptueel gedreven album met acht nummers die filosofische thema’s verkennen als volharding, identiteit en existentiële vragen over wie we zijn, waarom we bestaan en hoe we omgaan met tegenstellingen in ons leven.

Over naar de muzikale inhoud, want daarvoor zijn we hier. “Endurance” mag zich scharen in de lange rij albums die ijzersterk openen. Never The Same is een heerlijk meeslepend nummer in Jadis-stijl met een uitstekende gitaarsolo van Thales Posella die behalve de gitaar ook het merendeel van de zang, alle toetsen en nog meer instrumenten op dit album voor z’n rekening neemt. Je kan hem eigenlijk wel zien als het brein achter de band. Het zijn zíjn composities en zíjn teksten. Naast Posella is ook drummer Beto Ferrari weer van de partij. Deze twee bandoprichters krijgen op “Endurance” wederom gezelschap van bassist Marcio Herzer. Twee gastmuzikanten op respectievelijk cello en zang (in het laatste nummer) completeren de band.

Hoewel al het daaropvolgende materiaal absoluut prima is, wordt het nergens meer zo goed als in Never The Same en dat is toch wel een beetje jammer. Dan maar focussen op het begrip ‘absoluut prima’, want dat zijn ze. Neem het hoekige A Product Of Our Kind of het fraai getitelde The Day My Shadow Died, daar wil je niet te negatief over  zijn. De licht bombastische inslag van beide nummers bevalt me wel. Het heeft iets theatraals en er is ruimte voor creativiteit als invullingen met elektronica en akoestische gitaar.

In Army Of Restless Soldiers zingt Posella nogal gekweld zoals Tomek Rózycki dat doet op het debuutalbum van de band Believe. Ik had nogal moeite met de zangprestaties op dat album, maar als je de strekking van Army Of Restless Soldiers bekijkt is die gekweldheid  begrijpelijk. Het gaat namelijk over het verlangen naar verlossing, het omgaan met spijt en het hervinden van identiteit. Dit alles komt naar voren in een gruizig, emotioneel geladen nummer.

Na het rustpuntje Finding Solace, inclusief eerdergenoemde cello en het gedragen Lost Inside, dat typisch The Mavens Telescope is, volgt het stevige Defying Time. Het is een interessant nummer met weelderige wisselingen, die je dan weer naar een banjo en dan weer naar Metallica-achtige riffs laat luisteren en uiteraard naar een daverende gitaarsolo. The Void sluit het album op sfeervolle wijze af. Er hangt een mysterieuze sfeer over het nummer waar akoestische gitaar en steeds voller wordende toetsenpartijen de setting bepalen. De voice-overs van Posella en de emotionele zang van Ian T. Mhlanga doen de rest. Het sluit af met een stukje gesproken woord dat intrigerend gaaf is.

Je kunt aan werkelijk alles horen dat “Endurance” met een surplus aan liefde gemaakt is. Laat je hart spreken en ga er voor.