One, TheAlbum

Het debuut van de Nederlands-Engelse band The One uit 2023 (“Sunrise”) werd aangeduid als het geesteskindje van Timothy van der Holst. Als we de bijgeleverde info mogen geloven is opvolger “Lighter Than Air” veel meer een bandprestatie te noemen. Met het debuut deden ze heel erg de jaren zeventig aan (Genesis, Yes, King Crimson), nu beloven ze een eigentijdser geluid.

Met het titelnummer opent het album sterk. Trage riffs nodigen Max Gilkes uit zijn karakteristieke stemgeluid (met klein randje) te etaleren. Fraai toetsen- en gitaarspel wekken symfonische gevoelens op. Paint It Red klinkt moderner met soms bijna praatzang en een pittiger ritme. Het is meer rechttoe rechtaan met flarden psychedelica. Een break zorgt voor een totaal andere sfeer. Dat zal deze cd een sterk punt van de band blijken. Als het weer kunnen ze een nummer in enkele seconden doen omslaan.

Het rustige begin van The Wolf duurt dan ook maar een minuutje, stevigheid neemt het weer over. Edwin in ’t Veld soleert heerlijk op gitaar, Ron Mozer creëert op toetsen een geheimzinnige sfeer. Wel een stuk serener klinkt Juno, met het nodige Fender-geluid. Ontspannen duwt de band de luisteraar in een voor hem onbestemde hoek. How a Shadow Feels bouwt op als neo-prog en kent een tokkelstukje met dwarsfluit, waarna het weer crescendo gaat. Dan is er toch echt gesproken woord, van Frank “Fish” Ayres.

Bijna een vreemde eend in de bijt is het toegankelijke South of Cookham Wood. Het klinkt als een traditional uit lang vervlogen tijden, compleet met dwarsfluit en lieflijk getingel, als Gilkes over een elf en een oude eik zingt. De gitaarsolo is, in stijl, weer fraai. Licht psychedelisch en onder de zalving van ontspannen drumwerk van Van der Holst maken we in alle rust kennis met I’ll Be Gone. Al snel is het de hoogste tijd voor een hardrockgitaar en een portie uptempo rock van de oude stempel.

Het is lastig om vast te stellen of The One nu zijn eigen geluid heeft gevonden. Hiervoor vind ik de nummers te vaak te veel kanten opgaan. Ze produceren een modern geluid, maar grijpen ook regelmatig terug naar oude tijden en stijlen. Die mix levert een boeiend en afwisselend geheel op met de nodige staaltjes fraaie muziek, soms ook mindere, die de mannen van The One met overtuiging uitvoeren. “Lighter Than Air” is een prima product van (gedeeltelijk) eigen bodem, en daar hebben we er nooit te veel van.