Tim MorseAlbum

Tim Morse (geen familie van, en muzikaal ditmaal al helemaal niet) speelde, zong en componeerde op zijn eerdere albums in de oude progstijl van Yes, Genesis en Rush van de jaren zeventig. Op zijn nieuwste album “The Fourth Crossing” blijft hij opnieuw hangen in de jaren zeventig, maar nu alleen met de obligate synthysizersound en thematiek van vooral Kitaro. Af en toe komt zijn Yes-verleden even bovendrijven, wanneer hij als Rick Wakeman de Minimoog inzet bij een melodielijn die tussen allerlei sfeergeluiden prima zou passen in space- en landschapsbeelden.

Een droom kwam voor Tim uit toen hij op een fantastische middag in het Vintage Synthesizer Museum in Los Angeles op oude analoge synthesizers mocht spelen en zo belangrijke retro geluidsdelen voor dit album kon opnemen. Want sinds zijn zestiende, nadat hij genoeg geld had gespaard voor de aankoop van een eigen Minimoog, had hij al een fascinatie voor dit keyboard en startte hij met een paar gitaren zijn eerste opname op een bandrecorder.

Op “The Fourth Crossing” staan enkele bijgewerkte versies van de muziek die hij toenderijd heeft gemaakt. De andere instrumentale muziekstukken zijn uit improvisatie in zijn thuisstudio ontstaan. De inspiratie kwam door de keyboardgeluiden vanuit ambiance, melodie, harmonie en klanktexturen, waardoor er een verzameling muzikale vignetten onstond. En dat is exact wat we horen op dit album.

Waar af en toe de patronen van Tangerine Dream uit het Edgar Froese-tijdperk ergens worden aangehaald, verwijst Space Station Lounge duidelijk naar Brian Eno. En terwijl Submerged zo op het ambient album “Antartica” van Vangelis had kunnen staan, wordt in Zypher Jean Michel Jarre ongegeneerd nagebootst, zodat je even naar zuurstof moet happen om bij te komen.

Niet alles is even fraai uitgewerkt. De naam Structure doet het nummer geen eer, omdat de outro vreemd wegvalt. Het jazzy Confusion in Aisle 14 start als een dissonant, maar glijdt gelukkig vertrouwd terug in het warme bad aan Moogklanken. Hoogtepuntje is voor mij The Celestial Cathedral, waar alle registers van een imposant digitaal kerkorgel opengetrokken worden.

Ergens tussendoor wordt er wat verdwaalde slidegitaar gespeeld. De enige zanglijnen van ene Ema op het titelnummer zijn eigenlijk meer gesproken woorden. Daarmee is voor mij “The Fourth Crossing” een leuk intermezzo. Het is best interessant voor de toetsenfanatici onder ons om oude synthklanken te ontrafelen. Naar mijn mening ligt de kracht van Tim Morse meer bij het allround werk, dus met inzet van allerlei snaarinstrumenten en zangstukken. Goed nieuws: hij werkt inmiddels aan een nieuw album dat hij in 2027 wil uitbrengen, gekoppeld aan een eenmalig concert met speciale gasten in de zomer van 2027.