Træls

The Abyss Within

Info
Uitgekomen in: 2024
Land van herkomst: België
Label: eigen beheer
Website: https://traels.bandcamp.com/album/the-abyss-within
Tracklist
Dark Energy Dark Matter (6:01)
Apoptosis (4:35)
Enigmatic Resonance (5:49)
Deceivers Demise (4:55)
Essential Anxiety (6:10)
Paradox Of Evil (1:25)
Evade Emotional Collapse (6:41)
Illusive (5:12)
Sven Caura: gitaar
Korneel Lauwereins: gitaar
Kristof Taveirne: basgitaar
Jason Vanacker: zang, drums
The Abyss Within (2024)

Vroeger was progmetal een genreaanduiding waarmee stevige progbands in het straatje Queensrÿche, Dream Theater, met of zonder een randje, en Rush werden aangeduid. Tegenwoordig wordt het ook gebruikt voor bands die met een tik van de djent complexe, bombastische, maar, in tegenstelling tot veel djent, sterk melodieuze muziek maken. Mijn persoonlijke top drie in deze zijn Haken, Leprous en Caligula’s Horse en als vanzelf zet ik elke nieuweling af tegen deze drie. Ben benieuwd wat het dit keer gaat worden als het Belgische Træls ons zijn debuut “The Abyss Within” laat horen.

Het is al snel duidelijk dat, hoewel het hier om een debuut gaat, Træls niet bestaat uit een stel nieuwelingen. De leden waren al actief in mij verder onbekende bands als In-Quest, Spoil Engine en Dedicted. De productie is goed verzorgd, zowel in de ruige stukken, met hun complexe tegendraadse ritmes en gitaarlijnen, als in de smaakvol vormgegeven rustige passages.

Dit blijkt al direct uit opener Dark Energy Dark Matter (ook te horen op YouTube) waar de zanger en gitaar zich van verschillende kanten laten zien: de zanger laveert tussen een ruige en hese rockstem en een wat lagere stem. De gitaar houdt het in eerste instantie vrij rustig, tokkelend, maar de voor het genre gebruikelijke complexe riffs komen ook langs. Melodie staat voorop, behalve tijdens een kort middenstuk, waarin de gedachten uitgaan naar Haken. Op Apoptosis doen we het wat rustiger aan, qua gitaarsound denk ik dan aan een Plini, repetitief, moody en meer richting postrock dan progmetal.

Enigmatic Resonance kent een sterk meeslepend refrein, waarin we weer die afwisseling hebben tussen opvlammend en relaxt en smaakvol, met na een omslagpunt dreigende, hoge gitaaraccenten over een zware ondergrond. Ook hierna komen we weer in iets rustiger vaarwater op het sinister klinkende Deceivers Demise: spooky toetsen, omgedraaide klanken, maar ook een tokkelende gitaar. Na een filmisch gesproken opening, is het op Essential Anxiety weer van dik hout zaagt men planken.

Hoewel kort is Paradox Of Evil met zijn jaren 70 synths een mooi intermezzo; hier hoor ik graag meer van. Evade Emotional Collapse opent melancholiek en melodieus en doet me, vanwege het gitaarwerk, sterk aan Caligula’s Horse denken: krachtig, meeslepend en emotioneel. Afsluiten doen we met Illusive, wat, eigenlijk net als de meeste nummers hier, een sterke compositie is met een goede melodie.

Het laatste jaar zijn er in het genre een paar topplaten uitgebracht, zoals “Holocene” van The Ocean en “Charcoal Grace” van Caligula’s Horse. Bevielen die platen jou, dan raad ik een luisterbeurt van harte aan.

Send this to a friend