TraversusAlbum

Traversus is een band afkomstig uit Drenthe en bestaat sinds 2015 als een trio, maar toen nog onder een andere naam. Gitarist Joey Wessels sluit zich in 2018 bij de band aan, waarna in 2021 de naam verandert in Traversus. Vanaf dat moment is de band ook serieuze business geworden voor de individuele leden. Thuisbasis is Emmen.

De band zegt zelf geïnspireerd te zijn door bands als Leprous, Karnivool en Haken. Daar ga ik tot zekere hoogte in mee, maar dat houden we vooral op inspiratie, niet één op één kopiëren. De gelijkenissen zitten vooral in de zwaardere riffs, want als je een soortgelijke sound met de genoemde bands verwacht, zou ik snel verder kijken en luisteren. Het geluid van deze band ligt daar toch nog wat ver vanaf. De vraag is ook gerechtvaardigd of je dit onder de noemer ‘metal’ moet plaatsen, het predicaat rockmuziek ligt wat mij betreft dichter bij de waarheid. Misschien komt dat ook meer door de rol van de zangeres.

Hoe dan ook is de band wat moeilijk te plaatsen tussen de verschillende stromingen, maar kan daarmee ook redelijk uniek genoemd worden. De band heeft een ondergrond van hardrock, maar verrijkt dit met verschillende progressieve stilistische facetten. Hoekige riffs, strakke drums, melodieuze sologitaar en op en top vrouwelijke zang van Madelief de Groot. De muziek is op zekere hoogte melodieus, maar die fragmenten worden slechts gecreëerd door de gitaren (Maybe In Another Life), er zijn nagenoeg geen toetsen op het album te vinden.

Ik ga je ook een paar voorbeelden geven waardoor ik geen raad weet hoe je deze band het beste kan inschalen. Opener Headline Anxiety begint elektronisch, waarna een enorm hoekige en bijna lomp aandoende gitaarriff de mooie klanken van De Groot inleidt. Die hoekige gitaarriff blijft prominent aanwezig, maar tussendoor horen we toch ook weer melodieuze elektronica. De lompe en toch ook weer vette gitaar domineert het fundament van deze song. Figuurlijk: je bestelt in een restaurant een vette T-bone van 500 gram, maar vraagt of er wel getourneerde groenten, een delicate saus en een luchtige aardappelmousseline bij geserveerd kunnen worden. De verfijnde saus is Madelief de Groot, die subtiel tussen de tranches vlees wordt geserveerd. Zoiets dan.

Eye To Eye heeft ook weer een wervelend begin, kent een hoekig hardrockritme en de zang van De Groot stuwt opnieuw een poppy ritme in het geluid. Haar zang is wellicht hier wel op zijn best, het klinkt resoluut, vlot en een tikje sexy. Halverwege weer verspringende, dominante gitaren en op het einde weer een melodieuze sologitaar. Ik kan je wel zeggen, Joey Wessels is ongetwijfeld een groot talent.

Als je de bovenstaande alinea’s leest kun je alleen maar concluderen dat deze band een eigen sound heeft gecreëerd en daar kun je me op vertrouwen. Als kers op de taart heeft Joost van den Broek deze plaat geproduceerd, dus het klinkt allemaal prima. Ben je liefhebber van vette en dominerende gitaren, kristalheldere vocalen en strakke drums, zonder dat het echt uitbundig creatief wordt, dan is dit een band om in de gaten te houden.