VildhjartaAlbum

Thall, dat is de naam die Vildhjarta het genre heeft gegeven dat deze band. Opgericht in 2005 zijn we met “+ där skogen under evighetens granar +”  toegekomen aan de derde albumrelease van Vildhjarta. Dit album markeert ook het eerste album zonder Daniel Bergström. Met zijn vertrek is er geen origineel bandlid meer over. Muzikaal heeft dit echter niet voor hele grote veranderingen gezorgd.

Vildhjarta haalt zijn muzikale inspiratie duidelijk van zijn landgenoten Meshuggah, de pionier die djent in het leven heeft geroepen. Deze muziekstijl is opgebouwd uit zware riffs met veelal polyritmes. Daarbij speelt de gitaar een ander ritme dan de drums (en soms basgitaar), dat over de maten heen getild wordt en vervolgens elke zoveel maten weer samenkomt. Dit soort mathematische ritmes kan ik erg waarderen.

Vildhjarta onderscheidt zich door in de muziek gebruik te maken van (korte) psychedelische stukken. Zoals ook een band als Hypno5e dat doet. Daarnaast gebruikt de zanger op dit album zeer sporadisch ook cleane zang, zoals in + sargasso +, + ylva + en + ? regnet, the ? +. Hierdoor wordt de variatie in de muziek anders opgebouwd dan bij Meshuggah en dit is een welkome afwisseling van de verder monotone grunt van de zanger. Al kan ik me voorstellen dat de zanger hiervoor kiest om meer focus op de ritmes in de muziek te geven.

Met de polyritmes en plotselinge stemmingswisselingen door de psychedelica moet je er goed je aandacht bij houden om de muziek te kunnen volgen. Jammer vind ik het daarom dat al de gitaarriffs als mokerhamers op je afgevuurd worden. Wat in het begin heel vet is, wordt al snel oorvermoeiend. Waardoor het echt een marathon wordt om het uur dat dit album duurt uit te zitten. Live zou ik dit allemaal waarschijnlijk veel beter kunnen verteren.

Fans van de eerder genoemde Meshuggah kan ik deze “+ där skogen under evighetens granar +” van Vildhjarta van harte aanbevelen. Ik ben helaas na een aantal nummers uitgestreden.