VLMVAlbum

De voorspelbare weersverwachting van VLMV is zoals het in Engeland altijd gaat: er volgt wat regen. In dit geval gaat het bij VLML niet om een weerstation. Achter VLMV (uitgesproken als “Alma”) schuilt namelijk Pete Lambrou, die als componist en multi-instrumentalist het voor elkaar heeft gekregen om met zijn album “There Will Come Soft Rains” een regenachtige dag in aangename sfeermuziek te veranderen.

Eerst even een disclaimer voor lijders aan oniomanie: bij het beluisteren van dit album van VLMV kan er een dwangmatige behoefte optreden om spullen te kopen, ter compensatie van emotionele leegte of voor een tijdelijke ‘dopamine-kick’. Het atmosferisch werk van Pete is namelijk in huishoudens over de hele wereld niet alleen te horen in internationale tv-programma’s en films, maar ook in reclames. Tot zijn klantenkring behoren wereldconcerns die je verleiden om hun producten te kopen, zonder de vraag te stellen of je het wel nodig hebt of het je überhaupt kunt veroorloven.

Zoniet dit persoonlijke album. Pete Lambrou creëert namelijk een eigen sonisch universum dat hij omschrijft als een “ambient-achtig post-iets” Een betere speelse en accurate samenvatting van het geluid had ik zelf niet kunnen bedenken. Lambrou’s stem is intiem en fragiel. Ze zweeft boven de instrumentatie, terwijl de tweede stem van Anja Madhvani als tegenwicht enkele harmonieën er onder zingt. Een heus strijkkwartet zorgt voor gepaste klassieke instrumentatie.

De klanktaal van VLMV is een langzaam evoluerend sounddesign met warme, intieme pianofiguren en zachte strijkarrangementen, die geplaatst worden tegenover instabiele modulaire synthesizers en gefragmenteerde ritmes. Het organische en het kunstmatige gaan over in een langzaam verschuivende dialoog. Soms voelt de muziek kwetsbaar en treurig aan, maar ze slaat nooit door naar wanhoop. In plaats daarvan loopt er een stille veerkracht door de hele plaat. Melancholische thema’s kruipen, breiden zich uit, eroderen en hervormen zich, en verzetten zich tegen conventionele structuren ten gunste van iets geduldigs.

Heel ongebruikelijk is het album eerst in Dolby Atmos gemixt, om het daarna naar stereo terug te brengen. Meestal gebeurt dit andersom. Oorzaak en gevolg waren zijn verhuizing naar Zuid-Engeland, waar een mixtechnicus met een volledig geoutilleerde Dolby Atmos-studio toevallig tegenover hem woont. Het terugbrengen naar stereo kende de nodige problemen. Of het een veel prettigere mix is geworden, kunnen wij als luisteraar vanuit een vergelijkend luisteronderzoek helaas niet beoordelen.

Het klinkt allemaal wel als een aangename combi van Coldplay en een relaxte Porcupine Tree uit de vorige eeuw, of een Nosound of Sigur Rós, maar dan zonder de gitaaruithalen. Je wordt helemaal zen dankzij het zijig zingen met af en toe een lichte beat daaronder. Wellicht denkt de emotioneel-reactieve koper op zoek naar troost, de fanatieke koper op zoek naar perfectie, de verzamelaar, of de koopjesjager op het eind ‘ik moet hoognodig online een impulsaankoop doen’. Dat is goed mogelijk, want grote internationale ketens – die we allemaal (her)kennen- nemen gretig aftrek van zijn ondersteunende sfeermuziek. Je bent dus gewaarschuwd. Het enige waar je als beloning ter tijdelijke verhoging van ‘gelukshormonen’ in de hersenen in mag trappen, is gewoon het beluisteren van deze verslavend makende muziek.