Whimsical CreatureAlbum

Whimsical Creature is een nieuwe naam binnen het onmetelijke progaanbod. De band, of beter gezegd: het duo, mengt op kundige wijze prog en folk met als resultaat een geluid dat te omschrijven valt als Big Big Train-light. Ik durf deze vergelijking te maken aangezien de muzikanten in kwestie geen onbekenden zijn binnen het genre en ons al jaren verblijden met uitstekende muziek. We hebben het hier over de I Am The Manic Whale-leden zanger/bassist Michael Whiteman en fluitiste Ella Lloyd. Hatsjikidee.

Op hun hier besproken debuutalbum “Wistful Thinking” komt het tweetal met een delicaat totaalgeluid dat opgebouwd is uit louter akoestische instrumenten als gitaar en dwarsfluit, aangevuld met basgitaar, piano, autoharp, glockenspiel, drums en verschillende soorten percussie. Daaroverheen klinkt de hoge, neo-prog-getinte stem van Whiteman en geloof me: die wil je absoluut horen. Zijn vocalen harmoniëren schitterend met de muziek en dat is niet zo vreemd aangezien hij zelf componist is van het materiaal. Om de grootheid van z’n talent te duiden: Ryo Okumoto en Spock’s Beard maken graag gebruik van zijn schrijversdiensten en Okumoto heeft hem zelfs een plaats gegund in z’n live-band. Bij Whimsical Creature gaat het er weliswaar heel wat minder bombastisch aan toe, in de acht nummers van “Wistful Thinking” laat hij zich samen met het prachtige fluitspel van Lloyd gelden als een smaakvol multi-instrumentalist, fijnzinnig, subtiel en scherp.

Bij het eerste nummer Begin Again Again hoor je het al meteen: Whiteman is overduidelijk van huis uit bassist en dat trekt hij moeiteloos door op het hele album. Bassisten zijn van nature bezig met het leggen van de brug tussen ritme en melodie, bij Whimsical Creature is dat niet anders. De ritmes hebben melodie en de melodieën zijn doordrenkt met ritme, iets wat je meteen terug hoort in de piano-gedreven opener.

Wat dit album zo sterk maakt, is het comfortabele gevoel dat ontstaat door de perfecte balans tussen variatie en coherentie. Dat komt naar mijn idee omdat er een aantal vaste waarden zijn binnen het bandgeluid: de hoge leadzang, de stemmige dwarsfluit, de akoestische insteek van de muziek én het feit dat er maar één componist aanwezig is. Al in de eerste nummers laat het album z’n veelzijdigheid horen: het pakkende Begin Again Again wordt moeiteloos afgelost door het wat complexere The Stargazer, waar prachtige sfeerwisselingen van akoestische gitaar en dwarsfluit op hun beurt zorgen voor milde nuances. The Process Is More Important Than The Outcome is weer een geheel ander soort nummer. Dit instrumentale werkje is een stemmige pas de deux van zweverige dwarsfluit en filmische piano. Het past naadloos in het geheel en zo is daar A Journey Of Five Lifetimes, mijn persoonlijke favoriet. Het zit vol ritmische patronen en die laten perfect horen dat Whiteman een uitstekend drummer is.

Ik ga nog even door met nummers beschrijven, want dat verdienen ze. Better Than This? is een erg leuk nummer in de lijn van de oude Kayak. Zelden zal je een glockenspiel meer horen rocken dan hier. Het door Lloyd gezongen A Way With The Fairies heeft de sfeer van een Renaissance-nummer maar dan wel gemengd met feeërieke momenten. Het legt een mystieke gloed over het album en dat past hier zo goed. Het fraai opgebouwde The Undersea Tunnel is ook al zo geweldig en dan dient de afsluiter Stained Glass zich aan. Het is weer een briljant handenbindertje voor de oren. Het album duurt weliswaar maar drie kwartier, het kent, zoals dit nummer laat horen, een surplus aan magische momenten.

Met “Wistful Thinking” leveren Michael Whiteman en Ella Lloyd een fraai album af waar de kwaliteit van afdruipt en dat is heel mooi. Inmiddels is het tweetal ook op het podium actief. In gedachten zie ik het zo voor me: Whimsical Creature in het voorprogramma van Spock’s Beard. Hoor ik daar een lans knappen?