Wilson ProjectAlbum

Even voor de duidelijkheid vooraf: ik schrijf deze recensie over “Il Viaggio da Farsi” van Wilson Project, nadat ik hun indrukwekkende tweede album “Atto Primo” de nodige lof had toegezwaaid. Hun debuutalbum hadden we blijkbaar gemist, en vandaar alsnog dit verhaal over “Il Viaggio da Farsi”. Ook omdat het een mooi album is. Niet zo goed als “Atto Primo”, maar zeker het luisteren meer dan waard.

Wilson Project is een jonge Italiaanse band die bestaat uit vier vrienden uit Acqui Terme, een klein stadje in Noord-Italië. De band is met name beïnvloed door de traditionele Italiaanse symfo, PFM in het bijzonder. Daar komen dan Genesis en Emerson, Lake & Palmer bij. Met hun muziek wil Wilson Project heden en verleden met elkaar verbinden. En daar slagen ze heel behoorlijk in met “Il Viaggio da Farsi”. Ik kan met name de theatrale inslag van de muziek ook waarderen.

Na het korte intro, start het wat slepende Non Pensare Vai waarmee Wilson Project direct zijn visitekaartje afgeeft: fraaie symfonische rock, waarin de melodie centraal staat. De krachtige zang van Annalisa Ghiazza geeft de muziek nog extra cachet. Er gebeurt veel in de muziek, maar niet te veel. Er is open ruimte voor de verschillende instrumenten.

Een ander nummer dat opvalt is Complice Innocente. Dit liedje heeft een mooi filmisch intro met ook ruimte voor de gitaar, gevolgd door de toetsen. Als de zang van Ghiazza invalt, ontbolstert het nummer helemaal.

Quando Cerchi di Respirare is een fraai liedje. Wederom komen de jaren 70, het theatrale aspect en modernere prog samen. En het is vooral de melodie die het ‘em doet. Un Gioco is een nummer waarin de spanning wordt opgevoerd. Het liedje heeft goede ideeën, maar ik mis wel een beetje dat het als één geheel voelt. Het album eindigt met het titelnummer en dat is een van de fraaiste liedjes op dit album, met sfeervolle en melodieuze symfo. Mooi opgebouwd ook, waarmee Wilson Project nog even laat zien waar ze toe in staat zijn.

Ik vermoed dat ik een andere recensie had geschreven als ik niet eerst “Atto Primo” had gehoord. Ik hoor nu een groep die op zoek is naar een eigen geluid en droom. Ik hoor goede ideeën, sterke melodieën en krachtige zang. Nummers als  Non Pensare Vai en Il Viaggio da Farsi zijn bijvoorbeeld heel fraai. Maar Wilson Project is op dit album nog een ruwe diamant. De knop moet nog ontluiken. Neemt niet weg dat er voor liefhebbers van theatrale en melodieuze symfo genoeg is om van te genieten op deze sfeervolle plaat.