Wishbone AshConcert

Ik had ze al een tijdje niet meer live zien optreden eerlijk gezegd. Dus toen de aankondiging kwam dat ze weer in Poppodium Boerderij zouden spelen, heb ik direct een aantekening in mijn agenda gemaakt. Ik heb het dan over de Britse rockformatie Wishbone Ash, de versie met Andy Powell als bandleider. Want er is ook nog een versie met zijn oude kompaan Martin Turner; de oude vrienden zijn niet meer zo bevriend. Op een aanvankelijk mooie zaterdagavond voeg ik mij in Zoetermeer bij zo’n 400 andere muziekfanaten die zich graag wentelen in de karakteristieke dubbele gitaarmuziek van de heren musici.

Om exact half negen start de band onder luid applaus met de heerlijke groove van het instrumentale Bona Fide. De sfeer zit er meteen goed in. Blowin’ Free komt er direct achteraan. Het iconische nummer van “Argus” wordt opgesierd met een alternatieve solo van oprichter/bandleider Powell. Een paar korte welkomstwoorden van de grote leider en we zitten alweer in het derde nummer, Enigma van “Bona Fide” (2002) met zijn bijzondere intro en pentatonische solo door tweede gitarist Mark Abrahams.

De uit duizenden herkenbare openingstonen van The King Will Come vullen de ruimte. Het nummer over ‘forthcoming events’ volgens Powell is onderdeel van een vrijwel onlosmakelijk trio van het legendarische album “Argus” uit 1972. Dus volgt Warrior met wederom veel solospel van Abrahams, wat op zijn beurt weer naadloos over gaat in Throw Down the Sword, een langzame melodieuze blues voor twee gitaren. Errors of My Way is een folky nummer van het debuutalbum uit 1970 dat door Powell op zijn negentiende jaar werd geschreven. De rockpose van Mark Abrahams, in combinatie met de rookmachine, is hem vergeven.

Een lange instrumentale jam, deels opgenomen in koud en nat Londen, deels in warm Miami, zodanig onder invloed dat er geen tekst kon worden gevonden. Dan hebben we het natuurlijk over F.U.B.B. (fucked up beyond belief). De fans waren al opgewonden, maar doen er nu nog een schepje bovenop. Minder bekend maar prima passend in de setlist is Mountainside van “Illuminations” (2012), een stevige uptemporocker in vierkwartsmaat. Tijdens de langzame ballade You Rescue Me komen de stemproblemen van zanger/gitarist Andy Powell bovendrijven. Een kopje thee met honing fungeert als reddende engel.

Mede als gevolg van dat ongemak wordt last minute besloten een ander nummer dan gepland te spelen. Geen Living Proof dus, maar in plaats daarvan In Crisis met een geweldige solo van Andy. Het laatste nummer van de oorspronkelijke set na anderhalf uur onafgebroken spelen is Jail Bait: ‘I wonder why your face no longer shines’. Het tien minuten durende nummer is opnieuw zo’n typisch Ash nummer, doorspekt met gitaarduetten en –harmonieën. Na een korte pauze volgt de logische toegift, Phoenix, een lange bluesjam die ruim vijftien minuten duurt. Na een kleine twee uur zit het optreden erop. De heren zitten midden in een mini-tournee, Uden is de volgende stop een dag later, waarna ook België, Duitsland en Frankrijk nog volgen.

Het geluid in de Boerderij is perfect deze avond, misschien zelfs een tikkeltje hard tegen het einde. Mooi detail: Abrahams komt over de linkerkant van de PA en Powell via de rechterkant, precies zoals het ook hoort bij een Wishbone Ash-concert.

Opvallend deze avond is het vele solowerk door Mark Abrahams: Powell laat de meeste solo’s over aan zijn jongere collega die zich van zijn beste kant laat zien. Andy is blijkbaar tevreden met letterlijk en figuurlijk de tweede gitaar in deze fase van de band. Dat wil niet zeggen dat hij niet op dreef was deze avond; veel grapjes en anekdotes passeerden de revue, zijn ‘Don’t mention the war’ ging erin als koek bij de aanwezigen. Ook met zijn ‘If you can remember the seventies, you weren’t there’ over zijn avonturen in de jaren zeventig kreeg hij de lachers op zijn hand. Zijn gitaarspel blijft ongeëvenaard: het gemak, de frasering, petje af. De jonge, nieuwe, uitstekende drummer Windsor McGilvray maakte een prima debuut in Nederland. Hij verzorgde ook een deel van de achtergrondzang. Ouwe trouwe bassist Bob Skeat met onafscheidelijk honkbalpetje speelde en zong tenslotte net zo solide als hij dat al bijna dertig jaar doet aan de zijde van Powell.

Buiten daalt de regen met bakken neer en doen donder en bliksem hun werk. Ik rijd met een grote glimlach op mijn gezicht terug naar huis, terwijl de mp3-speler No Easy Road speelt. Het kan niet beter.