Yuka & Chronoship

Album

Zeven jaar heeft het Japanse tweetal Yuka Funakoshi en Shun Taguchi gedaan over een opvolger van “Ship”, maar je kunt wel een beetje zien waar die tijd in is gaan zitten. Het album, waarvan uw recensent slechts een digitale download heeft mogen beluisteren, gaat in de winkel vergezeld van een boekje waarin niet alleen het verhaal van de plaat verteld wordt, maar ook prachtige tekeningen van Roger’s dochter Freyja Dean staan afgebeeld. Deze afbeeldingen moet ik missen, net als het concept van “Ribbon Butterfly”. Dat is jammer, maar een concept is ook maar een concept, over de muziek zegt het vaak vrij weinig.

De plaat zelf beslaat tien stukken die in 54 minuten een verhaal vertellen in een prettig anachronistische vorm van progrock met veel Hammond orgel, strings en andere instrumenten die we associëren met de jaren 70. In termen van composities hebben we te maken met een ‘light’ versie van die muziek. Bij tijd en wijle klinkt de band als een ontmoeting tussen Enya en Jethro Tull, folk met brede zangkoren. Andere momenten gaat het er wat steviger aan toe in rijk georkestreerde muziek met felle en virtuoze gitaarsolo’s van Takashi Miyazawa. Het zijn over het algemeen instrumentale stukken en dat is fijn. In opener Ribbon Butterfly zingt Yuka wel en ik kan me niet voorstellen dat je dat kinderstemmetje een heel album lang trekt.

De plaat klinkt geweldig, de Mellotrons en andere toetsenpartijen vliegen je om de oren en alleen al op basis van het klankbeeld zou je kunnen concluderen dat dit de ultieme progplaat is. Als je wat dieper door luistert moet je echter wel concluderen dat dit in hoofdzaak wat simpele muziek is. De maatsoorten worden niet wilder dan drie- of vierkwart en afgezien van wat echte liedjes, zoals Mummy And Daddy, valt het nog niet mee kop van staart te onderscheiden. Ja, natuurlijk, daar is prog nou juist voor, maar na de eerste drie stukken volgt ruim een half uur muziek die weliswaar lekker weg luistert, maar die niet beklijft.

De thema’s zijn niet uitgesproken, of, zoals in Hourglass Cove, überhaupt herkenbaar. Het nummer bestaat uit twee of drie verschillende blokken die elkaar afwisselen, maar wat daar nou de melodielijn in is, is zeer de vraag. Vaak zijn het instrumenten als piano en gitaar die de akkoordenschema’s volgen of er wat tegenin soleren, maar dat maakt nog geen melodie. Soms zitten er wel degelijk fraaie passages tussen, zoals het middenstuk van Sleeping Girl In The Stained Glass, waarvan het thema me gek genoeg aan het originele Star Trek-muziekje doet denken. En het gitaarspel van Miyazawa geeft de muziek af en toe wat bite. Maar vaker trekt de muziek aan je voorbij zonder dat het heel erg opvalt. Ik leg het vast niet goed genoeg uit, maar de composities lijken me, in alle pracht en praal, wat idee-arm.

Dat maakt het album uitermate geschikt om te draaien tijdens klusjes, zoals de afwas of de strijk. Het luistert allemaal lekker weg, maar het Chronoschip kleurt hier wel heel erg binnen de lijntjes, herhaalt passages die weinig indrukwekkend zijn net iets te vaak en blijkt niet in staat één originele noot toe te voegen. Als ik zeven jaar aan een album gewerkt had (kuch), had ik er vast iets meer van gemaakt dan dit bijzonder mooie, maar uiteindelijk tamelijk saaie album. Ik sluit niet uit dat wie de plaat draait terwijl hij of zij het bijbehorende boekje leest, een andere ervaring heeft. Voor mij is dit een prachtige ballon. Mooi van buiten, leeg van binnen.