Zero HourAlbum

De uitspraak ‘Het Amerikaanse Zero Hour is al sinds de jaren 90 actief in de progmetal’ is moreel correct, maar er valt wel wat op af te dingen. Zo viel de band na “Dark Deceiver” uit elkaar na een rits albums op het Amerikaanse Sensory, het progmetal zusterlabel van The Laser’s Edge. In die tijd was Zero Hour inderdaad een Amerikaanse band, maar in de nieuwe line-up bespeuren we Andreas Blomqvist (ex-Seventh Wonder) en als sessiemuzikant een Nederlander, Roel van Helden, ex-Sun Caged. Met die line-up maakten ze “Agenda 21” in 2022 voor Frontiers, maar deze nieuwe EP komt uit op Tiptons eigen CynNormal Lab Recordings. Met vier nummers en meer dan 50 minuten muziek lijkt dit een droom voor de liefhebber van lange nummers. Daar wordt echter wel wat gesmokkeld: beide gezongen nummers klokken boven de dertien minuten, maar de andere twee zijn instrumentale versies van diezelfde vocale nummers. Je kunt je afvragen wat daar de reden van is.

Na al die jaren is de muziek van Zero Hour onmiskenbaar progmetal, maar opvallend genoeg komen ze minder ruig op me over dan ik had verwacht. Dit heeft een paar redenen: Rosvold’s zang doet me sterk denken aan die van Andy Sears, de tweede zanger van Twelfth Night toen deze band wat meer de pop/new wave kant op ging: scherp, aan de hoge kant, en vol emotie. Het toetsenwerk van nieuwkomer Villucci doet ook op een goede manier aan de jaren 80 denken. In de wat rustigere swingende delen van opener Codes Of Violence komen zelfs invloeden van de jaren 80 King Crimson bovendrijven. Denk nu echter niet dat Zero Hour op de neo-progtoer is gegaan, want af en toe trekt de band flink van leer, en gaat de stem van Rosvold flink de hoogte in. Typisch complexe ritmische patronen zijn er ook genoeg in de tweede helft van dit nummer. Ik moet hier denken aan de vingervlugge progmetal van Gordian Knot. De basgitaar krijgt alle ruimte bij het uitluiden van wat uiteindelijk een puik nummer is gebleken.

Het titelnummer is nu aan de beurt en de gebruikelijke onderdelen zijn weer volop aanwezig. In de basis zwaar aangezet, orkestraal, gedreven, maar waar ook de muziek halverwege helemaal stilvalt. Dan wordt er weer langzaam en elegant opgebouwd met tinkelende toetsen, drums en een zoemende bas. Mooi hoor. De zang komt er dan weer bij, en in plaats van progmetal hebben we hier eerder te doen met neo-prog, met dwarrelend toetsenwerk, en mooie gitaaraccenten die doen denken aan Caligula’s Horse. Voor de finale worden de gitaren weer fors ingezet, maar wel op een bombastische, symfonische manier: de alomtegenwoordige crunchy gitaren blijven achterwege.

Hoewel ik Rosvold’s stem wel zie zitten, kan ik me ook voorstellen dat dat niet voor iedereen geldt In ieder geval zijn er de instrumentale versies, die ook direct duidelijk maken dat de muziek de zang niet nodig heeft om te aandacht vast te houden.

Fans van Saga, Queensrÿche en Dream Theater doen er goed aan om deze EP eens te gaan beluisteren. Het is mij alleszins bevallen en door het teruggrijpen op de jaren 80 en ondanks de vergelijkingen toch een uniek geluid.